
دیوار بود
وصدای چکش مرگ
پنجره ای سخت تشنه ی امید
آفتابی فروتر از زمان
سایه طوفان بود
و باد پُر از کوله باری
از خط کشی های خفته بر صحنه
ساعتهایی مُرده
که برای عقربه هایشان
حرکت را آرزو کرده بودند!
خبر تازه بود وقصه غمگین
آنگونه که با هزار نیرنگ
از لای هر انگشتی
در جهان درز می کرد
دیگر دلی تنگ
دیگر فاصله
دیگر پله هایی که
از تنهایی بالا می رفت
و هر بن بستی را
به اجتماع می کشاند
اما ستارگان نخوابیده بودند
با سوغاتی در مُشت
لباس هایی با عطر سپید
لبخندهایی جوان
وپاهایی که تا آخرین مقصد
فراموش کرده بودند
استخوان هایشان را
ستارگان هنوز می توانستند
گوش باد را بگیرند
و مرگ را از دیوارها کم کنند
تقدیم به سپیدپوشان مدافع سلامت
ستارگان نخوابیده در شب