
ایستاده بر فراز طوفان
در دوردستی بی پارو
نجابتی عبور کرده از آسمان
دهانی مه زده
حنجره ای پرحاشیه اما نامفهوم
کسوتی مردانه وستبر
برقامت آفتاب
شکننده تر از آه
ونَمورتر از فریاد
چه اتفاق بزرگی ست
در این تبرک خاک
وچه ضیافتی ست در دامان زمین
از نور از نهیب سایه
واقامه ی شانه های کوه
زیر نازکای پیراهن
گیسوانی شب
باشیارهایی پاپیچ زمستان
وبهشتی زیر پاهایش بیدار
قصه از امروز نیست
از انبوه تبریکی ست
که خدا در ابتدا
بیشتر از حوصله اش
برای خود بازگو کرده ست