
میخواستم حرف نزنم، ولی نشد. میخوام راجع به آگاهی بگم... واژهی دزدیدهشدهی این دوران.
یه زمانی معنی داشت، مثه نوری که از شکاف ذهن رد میشد و آروم یادآوری میکرد که «ببین، اینی که فکر میکنی میفهمی، فقط سطحه».
ولی حالا شده یه تابلوی نئون روی دیوار شهر، یه اسم پر زرقوبرق برای ذهنهای دنبال توجه.
خودآگاهی اما هنوزم یچیز دیگهس.
یه لحظهی بیصداست، نه شعاره، نه قابل پز دادن.
اون وقتیه که متوجه میشی ذهنت چطور فکر میکنه، چطور ارزش میسازه، چطور سؤالهات رو از جون جوابایی که از قبل بلعیده میچینه.
یه لحظهست که از خودِ فکر میپری بیرون و بهش نگاه میکنی، نه با غرور، بلکه با حیرت.
واسه من، یه جورایی شبیه اون وقتیه که نور کجِ طلوع میافته روی بعضی جاهای بوتههای حیاط کثیفِ یه خونهباغ متروک.
یه تیکه از بوتهها میدرخشن و بقیه هنوز توی سایه منتظرن.
اون لحظه، همهچی همینه: روشناییِ محدودِ موقت، وسط حجمِ ماندگارِ تاریکی و نیمسایه ها.
آگاهیِ این روزها بوی عطر میده، ولی خودآگاهی هنوز هم بوی خاکِ نمزدهی اون حیاط رو.
آگاهی میخواد نشونت بده که چیزی میدونی،
ولی خودآگاهی فقط نشونت میده که چقدر نمیدونی و چقدر جدا از تواضع و داستان، خود دونستن مثه یه لوپ میمونه.
اونجا دیگه کسی نمیگه «من آگاهم»، چون همون گفتن، خودش ناآگاهیه.