
از همون اول، عمدی، با اسمش فاصله ایجاد میکنه. واقعاً نمیفهمم چرا انقدر دوست دارن مخاطب رو از تجربهی واقعی اثر جدا نگه دارن. با این حال وقتی وارد اجرا میشی، تمرین زیادی که پشت کار هست به طور واضحی حس میشه و نور و صدا یه حرفهایی دارن برای زدن؛ بخش فنی کار خوبه و نشون میده تیم اجرا وقت و انرژی گذاشته. ولی چه فایده!
مشکل اصلی وقتی خودش رو نشون میده که ساختار و جریان اثر شفاف نیست. پرش افکار زیاد، بازیگرای زیادِ بلااستفاده، و موجسواری روی موضوعات روز باعث میشه حتی خود بازیگرها هم ندونن دقیقاً موضوع اون صحنه چیه. حداقل نصف نمایش اضافهست؛ نه شخصیتی ساخته میشه، نه فضا، نه حتی یک پرفورمنس مشخص برای علاقهمندان موضوع پرفورمنس.
صحنهگردانی و به طور ویژه مدیریت صحنه، بعضی جاها واقعا قابل تحسینه و کنترل شدهس. ولی این مساله در خدمت چیز خاصی نیست و توی کل نمایش مسئلهی اصلی – جنگ – بی واسطه و درست پرداخت نشده و کل ماجرا بیشتر تبدیل به ظرفی برای دیالوگهای سیاسی عوامانه شده. اعتراض در اثر انقدر مصرفیه که مجوز گرفتنش راحت بوده؛ روش خوبی هم هست برای مستهیل کردن مطالبات روز. اثر درگیر ایدئولوژیها توی مدلاسیون سنتی خودشونه، مثل کمونیسمی که به قصه ها پیوست و ملیگرایی آلمانی.
بازی اکثر بازیگرها منسجم و یکپارچه شده بود که نشونهی تمرینِ خوبه، ولی ریتم بالای دیالوگها و تعداد زیاد هنرور باورپذیری اجرا رو نابود میکنه. این دقیقاً یکی از آفتهای تئاتر امروز ایران شده: دیالوگهای سریع و بُدو بُدویی، گروههای بزرگ نمایشی، بدون لایه و بدون هدف مشخص.
بازی نقش اصلی که کارگردان کار هم هست، بسیار تکنیکی و حرفهایه، ولی متاسفانه از نوع خامش. یعنی حرکات کنترلشده و دقیقن، بیان اتفاق میفته، ولی گرمای احساسی و انرژی لازم رو منتقل نمیکنن و حس زنده بودن و باورپذیری کاراکتر به شدت پایینه.
یه نکتهی مهم دیگه هم اینکه وقتی روی یه اجرای شبه پستمدرن پوستههای کلاسیک اجرایی کشیده میشه، کار برای من یه بوم و دو هوا میشه. تلاش برای فیوژن اساساً کار هر کسی نیست و ریسک بالایی داره؛ ترکیب فرمها و ژانرها اگر درست اجرا نشه، هم مخاطب رو گیج میکنه هم هدف اثر رو کمرنگ و حتی سیاهسفید میکنه.
در کل، نمایش، مشخصاً ،تمرین و کار فنی زیادی داره، نور و صدا خوبن و بعضی صحنهگردانیها تحسینبرانگیزه، بازیها هم منسجمن، ولی پرش افکار، کاراکترهای بلااستفاده، ریتم روزنامهای دیالوگها، موجسواری روی موضوعات روز، اجرای خام نقش اصلی و تلاش ناموفق برای ساخت اثری فیوژن در فرم، باعث میشن تجربهی مخاطب ناقص بمونه و اثر ناملموس.