
رسانههای عقب مانده ای مثل منوتو، ایراناینترنشنال، صدای آمریکا و بیبیسی فارسی، در ظاهر مدعی دفاع از مردم ایرانن، اما در عمل دشمنی عمیقتری با خود ملت ایران دارن، نه صرفاً با حکومت. اینها در یک پروژهی منسجم تلاش میکنن تمام دستاوردهای چهل سال اخیر رو، که حاصل زحمت و خلاقیت چند نسل از مهندسان، پزشکان، کارآفرینان، پژوهشگران، معلمان و کارگران ایرانیه، یا نادیده بگیرن یا تحقیر کنن. طوری رفتار میکنن که انگار هیچ چیز مثبتی در ایران ساخته نشده؛ گویی هیچ امید، هیچ دانش، و هیچ تلاشی در این سرزمین معنا نداره.
یکی از تاکتیکهای اصلیشون، برجستهسازی ضعف مدیریتی در ایران به شکلی استثنایی و اغراقشده است. در حالی که ضعف مدیریتی، فساد، ناکارآمدی، تضاد منافع و سیاستگذاریهای اشتباه، پدیدههایی جهانی هستن. از آمریکا و فرانسه گرفته تا هند، چین، برزیل یا حتی خود بریتانیا، همهشون با بحرانهای مدیریتی، شکاف طبقاتی، فساد سازمانیافته یا نارضایتیهای عمومی روبهرو هستن. اما تفاوت اینجاست که وقتی در ایران خطایی رخ میده، این رسانهها با بزرگنمایی، تکرار، تصویرسازی احساسی و برشهای گزینشی، اون رو به کل هویت و توان ملت ایران تعمیم میدن.
این پروژه، فقط نقد نیست؛ تحقیر نظاممند مردمیه که زیر شدیدترین تحریمهای جهانی، باز هم ایستادن، ساختن، یاد گرفتن و جنگیدن. این رسانهها کاری کردن که اگر جوانی از پیشرفت علمی یا صنعتی ایران حرف بزنه، بهش انگ «تبلیغاتی» یا «وابسته» بودن زده بشه، اما اگر از مشروب، رقص و آزادیهای جنسی بگه، «آزاداندیش» حساب شه.
این یعنی تسخیر ذهن نسل جدید نه از طریق آگاهی، بلکه از طریق تخریب عزت نفس جمعی. میخوان جوان ایرانی رو متقاعد کنن که تنها راه رهایی، بریدن از خودش، فرهنگش، تاریخش و تلاشهای نسل قبله.
اما واقعیت چیز دیگهایه. بله، مشکلات هست، ولی در دل همین مشکلات، دانشگاههایی رشد کردن، سدها و نیروگاههایی ساخته شدن، فناوریهای بومی تولید شدن، دانشمندان و کارآفرینانی جهانی بهوجود اومدن، و سطح آموزش و خدمات در بسیاری زمینهها نسبت به قبل از انقلاب جهش کرده. اینها حاصل زحمت مردم ایرانن، نه دولتها. و حذف این تلاشها، فقط به نفع اوناییه که میخوان ملت ایران رو همیشه احساس «عقبماندگی ذاتی» بدهکار کنن.
....
تمام حقوق مادی و معنوی این نوشته، شامل ایدهپردازی، ساختار، محتوا و لحن نگارش، متعلق به نویسنده است. هرگونه بازنشر، برداشت، استفاده تجاری، یا اقتباس از این محتوا بدون کسب اجازهی کتبی، پیگرد قانونی دارد.
نقل از این متن تنها با ذکر نام نویسنده و لینک مستقیم به منبع اصلی مجاز است
.