گفت می دانید راز روزه چیست؟!
گفتم آری با فقیران همدلیست
کودکی دنبال یک لقمه غذا
سطل را می گشت،آیا ظلم نیست؟
روز روشن ، فکر ها خاموش ماند
ماه نور است ،دل نه جای تیرگیست
در میان سفره های رنگ رنگ
آن چه جایش گشته خالی ، سادگیست
روزه یعنی درک احوال فقیر
آن که فهمید و عمل هم کرد کیست؟!
ما همه دلگرم افطار و سحر
وای بر ما این چه رسم زندگیست ؟
ما کجا آن طفل را فهمیده ایم؟
این نه در شأن و مقام آدمیست
ما ز اصل روزه غافل مانده ایم
وای بر حال بشر باید گریست...
به قلم مریم حسینی نژاد
