
یادگاری؛ یادگار دوران مؤمنی
دکتر حسن خلیل خلیلی
وکیل یک دادگستری
بازگشت دوباره آقای یادگاری به دادسرای انتظامی مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضائیه، رجعت به گذشته و یادآور دوران ریاست آقای مومنی بر مرکز وکلاست. قاضی دادگاه انقلاب گیلان که ناگاه سر از ریاست مرکز وکلا در آورد، با نگاهی خاص؛ نگاهی پر از تردید و سوال نسبت به رفتار وکلا و کارشناسان، نگاهی سراسر درگیر؛ نگاهی پر از تنش و برخورد؛ نگاهی آغشته به افراط و تفریط؛ نگاهی سراسیمه و نگران؛ نگاهی که پیامدش ابطال پروانه ها و بر باد رفتن امیدها و دریدن حرمت ها بود؛ نگاهی که سراسر وحشت و اضطراب را برای اعضای مرکز به دنبال داشت، به گونه ای که حتی یک تماس معمولی از مرکز با وکلا و کارشناسان، طوفانی از اضطراب و دلهره و دلشوره را به همراه داشت؛ نگاهی که دعوت به دادسرای انتظامی، بیم ابطال پروانه را به ارمغان داشت. در چنین شرایطی، قاضی یادگاری دادستان انتظامی مرکز وکلا بود.
یادگاری، یادگار دوران دلهره مرکز وکلاست. مهمترین دستاورد تحولی دکتر بهادری تغییر به هنگام او بود. اما چه شد که با اتمام «مأموریت بهادری» در مرکز وکلا، دوباره و در واپسین روزهای مدیریت بهادری، یادگاری در ردای وکالت، دادستان مرکز وکلا گردید!
قبل از هر پیشداوری، این سوال کلیدی به ذهن متبادر می شود که مأموریت دکتر بهادری در مرکز وکلا چه بود که آغاز و پایانش با نام یادگاری وصلت خورده است؟ و ریاست جدید مرکز با چه رویکردی، ادامه طریق خواهد داد؟ آیا قرار است عنان مرکز با تفکرات یادگاری و مؤمنی رقم بخورد؟ آیا ازین پس باید شاهد روزافزون ابطال پروانه ها به بهانه های مختلف باشیم؟ آیا یادگاری با همان نگاه گذشته، تقدیر ما را رقم خواهد زد؟
و در پایان، این ابهام هنوز برای همه اعضای مرکز باقی است که آیا قرار است رجعتی به دوران مومنی داشته باشیم؟ آیا طیفی که نگاه از بالا به پایین نسبت به اعضای مرکز داشته اند، قرار است مجددا مقدرات ما را رقم زنند؟ برنامه ریاست جدید مرکز چیست؟ رویکرد جدید هرچه باشد، با نام و یاد مؤمنی آغاز شده و خاطرات ناخوشایند سالهای دلشوره مرکز را تداعی می نماید.