
چرایی عدم توفیقات کمیسیون حمایت و صیانت
دکتر حسن خلیل خلیلی
وکیل پایه یک دادگستری
فلسفه تأسیس کمیسیون حمایت و صیانت، حمایت از اعضای مرکز در مقابل مقامات قضایی، دادسرای انتظامی و هیأت نظارت و نیز صیانت از مرکز در مقابل سایر نهادها و رسانه ها می باشد. طبیعی است که اعضاء و گردانندگان آن باید انگیزه بالایی در جهت حمایت از اعضاء و صیانت از مرکز داشته باشند.
حال این سوال جدی به میان می آید که آیا کسی که سابقا در دادسرای انتظامی نقش تنبیهی علیه وکیل مرکز را بر عهده داشته و یا شخصی که بدون سابقه وکالت از ارگانی دیگر وارد صنف وکالت شده و پروانه وکالت گرفته است و یا شخصی که احیانا سابقه حفاظتی داشته باشد و نظایر آن...؛ قادر است درک درستی از حمایت از اعضای مرکز داشته باشد؟
با این مقدمه، تا حدود زیادی می توان به چرایی عدم توفیق کمیسیون حمایت و صیانت در حمایت درست و اصولی از اعضای مرکز در مقابل مقامات قضایی، دادسرای انتظامی و هیأت نظارت پی برد. همچنین، علیرغم شعارهای پرطمطراق در باب صیانت از مرکز، دلایل عدم توفیق کمیسیون در صیانت موثر از مرکز را باید در نوع نگاه نادرست و تعریف غلط از واژگان «صیانت از مرکز» جستجو کرد.
آیا به راستی صیانت از مرکز، صرفا در تخریب کانون وکلا خلاصه شده است؟ یا دفاع از کیان مرکز در مقابل مصوبات نادرست مجلس شورای اسلامی و بخشنامه ها و آیین نامه های غیرکارشناسی شده قوه قضائیه در قبال مرکز و حتی نحوه تصمیم سازی ناروای برخی مدیران ارشد مرکز نیز باید جستجو کرد؟
بنابراین، نوع نگاه و سابقه فعالیت مدیریت کمیسیون حمایت و صیانت در وهله اول تأثیرات شگرفی در تفسیر دو واژه «حمایت از اعضاء» و «صیانت از مرکز» خواهد داشت. به هر میزان که تفسیر از این دو واژه درست تر و صنفی تر باشد، کارکرد کمیسیون هم موثرتر و مفیدتر خواهد بود.