
شکست کمیسیون حمایت در قمار سیاست
دکتر حسن خلیل خلیلی
وکیل پایه یک دادگستری
سیاست به دنبال کسب قدرت است، اما حمایت به دنبال از پا افتادگان و زخم خوردگان است تا تسکین بخش آلام و امیدبخش یأس هایشان باشد. دو سوی متفاوت یک پارادایم که لزوما درک درستی از یکدیگر ندارند. اولی، در پی جذب افراد به عنوان پیاده نظام برای رسیدن به اهداف منفعت طلبانه خویش است. اما دومی، به دنبال کشف افراد برای حمایت و تسلی خاطرشان است؛ اولی، همگان را ابزار می بیند، اما دومی، همگان را پدیده ای منحصر به فرد می داند که مستحق داشتن بهترین اند؛ در نگاه اولی، هدف وسیله را توجیه می کند. اما در نگاه دومی، هدف و وسیله هر دو در خدمت انسان به کار گرفته می شوند؛ غایت اولی، قدرت است. اما غایت دومی، خدمت؛ سیاست، در نهان خویش فریبکاری را مقدس می داند. اما حمایت، در نهان و آشکار به دنبال درهم شکستن تقدس مآبی کور و صیانت از مظلوم در مقابل ظالم است؛ سیاست، همگان را برده می طلبد. اما حمایت، انسان بودن انسان را ارج می نهد.
حال باید دید که کمیسیون حمایت و صیانت با چه توجیهی به ستاد انتخاباتی یک کاندیدا مبدل شد و همه ظرفیت خویش را در خدمت سیاست نهاد و در پایان، از این قمار چه چیزی عایدش گشت؟
با نیم نگاهی به عملکرد کمیسیون حمایت در ایام انتخابات ریاست جمهوری، شاهدیم که همه توان و ظرفیت این کمیسیون به جای آنکه در خدمت رسیدن به اهداف والای کمیسیون برای حمایت از اعضای آسیب دیده مرکز باشد، در خدمت سیاست در آمد. چرا؟ تا به اهداف سیاست دست یابد!
این تناقض و دوگانگی در شعار و رفتار، پیامدی جز آسیب رسانی به امید هزاران هم صنفی بی پناه ندارد. آسیب به کسانی که تنها دلخوشیشان وجود یک کمیسیون در مرکز وکلاست که داعیه حمایت بی چون و چرا از آنان را در مقابل اجحافات بیرونی و احیانا تظلم داخلی دارد.
اما پایان اینهمه هزینه تراشی برای کمیسیون حمایت، باخت فاجعه آمیز در قمار سیاست بود و بس!