
اعضای مرکز: احترام یا سرخوردگی؟
دکتر حسن خلیل خلیلی
وکیل پایه یک دادگستری
سالهاست که سخن از تقابل نهاد موازی به میان می آید و رگ غیرت اعضاء مرکز تحریک می شود. در مقابل، از درون نیز شاهد تعامل نامناسب با اعضای مرکزیم. رفتار برخی مدیران کلان مرکز که اکثرا غیر انتخابی اند و غالبا خود را موظف به پاسخگویی به اعضاء مرکز نمی دانند، تاکنون زیبنده اعضاء نبوده است و همین، موجبات ایجاد سرخوردگی در اعضاء دلسوز مرکز را فراهم آورده است.
اخیرا ریاست مرکز با دعوت از ریاست سابق و جمعی از کارآموزان و... همایشی را با عنوان «تقدیر از فعالان عرصه وکالت» ترتیب داده است!
سوالی که هنوز پاسخی بدان داده نشده، این است که: تعریف مرکز از فعالان عرصه وکالت چیست؟ وکلایی که قریب به بیست سال گذشته در کسوت وکالت از حقوق جامعه دفاع کرده اند؟ فعالان رسانه ای مرکز که با قلم و بیان از نهاد وکالت دفاع کرده اند؟ وکلایی که با همه تضییقات مدیران اجرایی کشور و نیز قوه قضائیه از حقوق عامه دفاع کرده اند؟ و یا....؟؟؟
به راستی با چه معیاری، فعالان عرصه وکالت برگزیده شده اند؟ آیا نباید از قبل، به اعضای مرکز احترام گذارده شود و این معیارها معرفی و براساس آن، «فعالان عرصه وکالت» مشخص شوند؟
وقتی برخی مدیران مرکز، اعضای مرکز را به هیچ می گیرند و خط مشی و برنامه و دستورات را از نهادهای خارج از مرکز گرفته و حتی در مواردی بر اعضای مرکز تحمیل می کنند، آیا می توان از اعضای مرکز انتظار دلبستگی و حمایت از چنین مدیرانی داشت؟
مرکز متعلق به همه اعضای مرکز است نه گروهی خاص که بخش اعظم آنان هم از بیرون مرکز با طرق مختلف وارد مجموعه شده اند و سکان برخی امور را در دست گرفته اند.
به نظرمی رسد که مرکز قبل از هر گونه درگیر شدن با نهادهای موازی، در ابتدا باید از درون دست به یک پالایش جدی در رویکردها، نگاه ها و باورها بزند.
از نیروهای سرخورده و دلزده نمی توان انتظار صیانت از مرکز وابسته را داشت.