چند صفحه از دفترچه ی یک دانشجوی ادبیات در این‌گوشه از دنیا :
"من عقل کُل نیستم.
کسی نیستم که معتقد باشه بیشتر از بقیه میفهمه.
هرچه بیشتر میفهمم،بیشتر میفهمم که نمیفهمم!
اما...
صورت های زیبای زیادی دیدم که درونشون خالیه.
پشت حرف هاشون تنها تقلید و الگوهایی از فضای مجازی داد میزنه.
شخصیت هایی که از خود ریشه نکرده.
کلماتی که بدون فکر گفته میشن و آگاه نیستن چقدر کلمات میتونن تاثیر گذار باشن. نه تنها برای بقیه بلکه برای خودشون.
در این جماعت رو به سیاهی باید کسی بود که ترس از قضاوت نداشت.
فکر کرد و رد کرد.
خط های اندیشه های خود را پررنگ بکشد و کتاب های ذهنش را مرتب در قفسه بچیند."
