یک خانوم

مداد را داخل دهانم می چرخاندم. موهایم را بین انگشت هایم می کشیدم و سعی می کردم مسئله ی مثلثات را حل کنم.

مادر لیوان چای را مقابلم گذاشت و گفت : با شکم خالی که مغزت نمیکشه.اول یک چیزی بخور.

گفتم : نه با ریحانه قرار گذاشتیم هرکس بتونه این رو حل کنه،برنده میشه.

مادر روبرویم نشست. گفت : بهادر،باید کمتر با ریحانه حرف بزنی.

سرم را بالا آوردم.

با تعجب گفتم : چی؟چرا؟

-خب...دیگه بزرگ شدید.خوبیت نداره انقدر باهم حرف بزنید.دیگه هم لازم نیست از مدرسه بری دنبالش.

-اما خود آقا گفتن برم دنبالش.

-امروز هم خود خانوم به من گفتند دیگه نری.

مداد را روی کتاب رها کردم و گفتم : چی شده مادر؟من کاری کردم؟

مادر کلافه شد و گفت : ای بابا وقتی یک چیزی بهت میگم بگو چشم.تو و ریحانه دیگه بزرگ شدید.معصیت داره باهم دوست باشید پسرم.

خیره شدم به بخار چای و سکوت کردم.

تلفن زنگ خورد. مادر جواب داد و بلافاصله چهره اش ناآرام شد.

-چی شده دخترم؟گریه نکن الان میام.گریه نکن.

-ریحانه بود؟چی شده؟

مادر جوابم را نداد.روسری اش را پوشید و رفت بیرون. دنبالش رفتم.

از در خانه ی سرایداری ما، می شد به حیاط فراخ خانه ی آقا و خانم رفت.

مادر گفت : نیا بالا.

با نگرانی صدایم را بلند کردم و گفتم : مادر،ریحانه خوبه؟

مادر در را بست و وارد خانه ی خانم و آقا شد. بی جوابی های او طاقتم را طاق کرد.

یواشکی رفتم داخل خانه.صدای گریه های ریحانه از اتاقش در خانه ای که خالی بود می پیچید.

قلبم مچاله شد.

از پله ها بالا رفتم و پشت در اتاقش ایستادم.یواشکی از بین در، داخل اتاق را نگاه کردم.

مادر دست ریحانه را گرفت تا از روی تخت بلندش کند.

مادر گفت : هیچی نیست.دختر این که گریه نداره.پاشو پاشو مثل صبح همون کارهایی رو بکن که گفتم.

اشک و آب بینی ریحانه در هم آمیخته بودند. گفت : مامانم چرا نمیاد؟میترسم.

-ترس نداره که من اینجام عزیزم.

وقتی ریحانه بلند شد،روی ملحفه ی تختش رد خون پیدا شد.

احساس کردم خون از صورتم دوید.خون؟!ریحانه چه بلایی سرش آمده بود؟

خودم را به حیاط رساندم.وسط راه نزدیک بود سکندری بخورم.

نفس نفس می زدم.

خون روی ملحفه از پیش چشمانم دور نمی شد.چرا گریه می کرد؟چه بیماری گرفته بود؟چرا مادرم به من نگفت؟

دور چشمانم سوخت و اشک در آن جمع شد.اگر دیگر او را نتوانم ببینم چه؟

فردای آن روز وقتی از مدرسه برگشتم،ریحانه را دیدم.

با دامن بلند و شال سفیدی که روی سرش انداخته بود،کنار باغچه ی نعنا نشسته بود.

جسارت به خرج دادم و جلو رفتم.با اینکه حتی با دیدنش بغض گلویم را می بست.

خاموش و با صورتی رنگ پریده به نقطه ای خیره شده بود.

گفتم : خوبی؟

سرش را تکان داد.

-چرا امروز نرفتی مدرسه؟

-چون دلم درد میکنه.

هنوز هم به من نگاه نمیکرد.

گفتم : ریحانه اگه چیزیت شده بهم بگو.مادرم هیچی بهم نمیگه.چرا گفتن دیگه از مدرسه نیام دنبالت؟

-من دیگه خانوم شدم.نباید باهات حرف بزنم.

-خب تو که خانوم بودی.اصلا از همه ی خانوم ها خانوم تری!

-منظورم این نبود.

نزدیک بود بزنم زیر گریه.مثل پسربچه ای لوس که برایش اسباب بازی مورد علاقه اش را نمی خرند.

گفتم : پس چی؟

دستش را روی شکمش گذاشت و گفت : بدنم خانوم شده.

به دستش که روی شکمش بود و به صورتش که عاری از شوخی بود،نگاه کردم.

-هان؟!

چشم هایش را روی هم فشرد و گفت : محض رضای خدا.جدا از کتاب های مدرسه ات،دو تا کتاب بخون.

هاج و واج نگاهش کردم.

خودکارم را از دستم بیرون کشید.کف دستم نوشت "عادت ماهانه ی خانوم ها"

-برو این رو تو اینترنت این کافی نت سرکوچه بزن تا بفهمی.

داخل کافی نت،به آن چه اینترنت برایم آورده بود،خیره شدم.

نور مانیتور به صورتم که تا بناگوش سرخ شده بود، می تابید.مثل نور حقیقتی که بر صورت یک نادان می تابد.

مسئول کافی نت گفت : آهای پسر چیز های ناجور نزنی تو سیستم های من ها!

-بله؟...نه نه،علمیه.

زیر لب گفت : خیلی چیز ها علمیه.

از آن روز به بعد دیگر ریحانه را "ریحانه خانوم" صدا کردم.

پی نوشت : این داستان کوتاه،در واقع قسمتی بود از رمان نیمه رها شده ام که پارسال نوشتم.