
پیرزن آخر هفته ها به پارک می آمد.
به کبوتر های پارک غذا میداد و قبل از تاریک شدن هوا به خانه برمیگشت.
پیرزن سرمایی بود و لباس های زیادی روی هم میپوشید. دستانش چروکیده بودند.
وقتی حرف میزد نفسش بوی بد میداد. از این رو کسی با او هم صحبت نمیشد.
تنها تفریح او به پارک آمدن و قربان صدقه رفتن کبوتر ها بود.
کبوتر ها اما با او به شدت دوست بودند.
دور پاهایش می گردیدند و برایش بغ بغو میکردند. پیرزن که انگار می فهمید چه می گویند به آنها می خندید. گاهی هم در فکر فرو می رفت.
دانه های گندم روی زمین نمی ماندند. کبوتر ها نوک میزدند و همه شان را میخوردند.
پیرزن حض میکرد و مشت مشت برایشان گندم می پاشید.
خانه ی پیرزن در ساختمانی قدیمی بود.
خانه ی او بوی زمختی،بوی پیری می داد.
عکس هایی از کبوتر های چاق و لاغر بسیاری روی در و دیوار خانه اش آویزان بود.
کبوتر هایی که لباس تنشان دارند،کبوتر هایی که مثل آدم ها ایستاده اند و کبوتر هایی که چفت در چفت روی سیم های چراغ برق نشسته اند.
کبوتر ها پشت پنجره خانه اش می نشستند.
پیرزن در خانه شال می بافت و چای مینوشید.
کبوتر ها به پنجره اش نوک میزدند. پیرزن لبخند میزد.
گندم های بیشتری روی زمین ریخته میشدند و کبوتر ها هر روز چاق تر و چاق تر میشدند.
کبوتر های چاق خنگ از قصد پیرزن خبر نداشتند.
یک روز پیرزن چاق ترینشان را برگزید.
گلویش را گرفت و به خانه اش برد.
کبوتر ها پشت پنجره،پیرزن را نگاه کردند. پیرزن با چاقو و ساطور به جان کبوتر افتاد.
پاها و سرش را دور ریخت و شکمش را پاره کرد.
پیرزن زیر لب آواز میخواند و کبوتر را آماده پختن میکرد.
ادویه ها و کره کبوتر را طعم دار کردند.
گوشت نرم کبوتر زیر دندان های پیرزن آب شد.
کبوتر های چاق خنگ از پشت پنجره به تکه شدن گوشت در بشقاب نگاه کردند.به خون گوشت نیم پز یکی از برادرانشان که با چربی کره مخلوط شده بود.
کبوتر های چاق خنگ گندم هارا خوردند و دور پاهای پیرزن گردیدند.
آن ها به شدت پیرزن را دوست داشتند.