
هشت سالم که بود. یک شب بدجور تب کردم.
تنم از تب می سوخت و لرزه و هذیان به جانم افتاده بود.
آن شب مادرم،نگران و گریان مدام پاشویه ام میکرد.
پدرم را به سراغ پزشک که پایین ده سکونت داشت،فرستادند.
بی بی که از حال بد من خبر دار شد،به خانه ی ما آمد.
روی تشک با یک دستمال نم دار روی پیشانی ام با چشم های نیمه باز ناله می کردم.
بی بی به مادرم گفت "انقدر گریه زاری نکن. طبیب الان میرسه. هر پنج تا بچه ی من هم تو همین سن و سال هزار بار تب کردند و خوب شدند.انقدر خودت رو نترسون."
مادر که آب بینی اش را بالا میکشید،گفت "بی بی بچم داره تو تب میسوزه.زیر لب هذیون میگه نکنه بچم از دست بره."
مادر گریه میکرد و بی بی دلداری میداد. نفهمیدم کی چشمانم روی هم رفت و از واقعیت کنده شدم.
خودم را در اتاقی یافتم. اتاق،کوچک و گرفته بود.
دیوارهای اتاق به شکل چندش آوری حفره حفره بودند و نور از لامپ کم سویی در سقف می تابید.
دیوار ها در تاریکی و روشنی دیده میشدند. پنجره ای نزدیک به زمین با پرده های سرخ دیده می شد.
ساعت های بسیاری بر دیوار ها میخ شده بودند.
تیک تاک تیک تاک تیک تاک
این تنها صدایی بود که سکوت رقت انگیز اتاق را می شکست.
به هر ساعت که نگاه میکردم انگار روی عقربه هایش سوار میشدم. عجیب بود!
من روی زمین،کنار پنجره نشسته بودم اما اتاق را از هر زاویه که اختیار می کردم می توانستم ببینم.
این یک خواب بود یا چیزی فراتر از آن؟
هرچه که بود از آن خوشم نمی آمد. اتاق تنگ بود.نفسم را میگرفت.
انگار زمین من را گرفته بود و نمی گذاشت تکان بخورم.
عرقم کرده بود و نفس کشیدن هر لحظه سخت تر میشد.
با زحمت حرکت کردم. طوری که انگار دو زنجیر به پاهایم وصل بودند.
متوجه شدم راهروی باریک و تاریکی در اتاق وجود دارد.
عقربه ی ثانیه شمار ساعت از من سریع تر حرکت میکرد.
از راهرو میترسیدم ولی انگار تنها راه رهایی من از این اتاق بود.
حس کردم کسی جز من در اتاق حضور دارد یا بهتر است بگویم کسی دارد مرا نگاه می کند!
وقتی به پنجره نگاه کردم،قفسه ی سینه ام فشرده شد.
اتاق مثل خمیری جمع شد و مرا درونش فشرد.
آن مرد پشت پنجره از وجود خودم هم در اتاق واقعی تر بود. قدبلند بود.شنل سیاهی سر تا پایش را پوشانده بود به غیر از صورتش. صورتی داشت به سفیدی گچ.
بقیه ی اجزای صورتش شبیه دلقک ها بود.
میتوانستم صورتش را ماسک قلمداد کنم اما امکان نداشت.چون فقط قدرت دیدنم نبود که آن لحظه اورا به من می شناساند.
من تماما فهمیدم او کیست. عزرائیل!
همان کسی که وقتی بی بی در جای خود می لرزید،صلوات میفرستاد و می گفت "عزرائیل از پشتم رد شد!"
آن موقع ها حرف بی بی برایم عجیب و بامزه می آمد و به آن می خندیدم . اما حالا تمام تنم چشم شده بود و داشت اورا نگاه میکرد. و اصلا بامزه نبود.
پشت پنجره،بی حرکت ایستاده بود و به روح ترسان من زل زده بود.
اشکم سرازیر شد. رویم را ازش برگرداندم و در تقلا برای نفس،دهانم را باز کردم.
خودم را به داخل راهرو جای دادم. انگار بین دو دیوار کاملا به هم چسبیده،می خواستم راهم را باز کنم و جلو بروم.
جرئت نداشتم رویم را برگردانم و عزرائیل را بیینم. گرچه کاملا می فهمیدم همان جا ایستاده و به من که حریصانه داشتم خودم را از کابوسم بیرون میکشیدم،نگاه می کند.
درد و ترس را بیشتر از این نمی توانستم تحمل کنم.
خواستم مادرم رو صدا بزنم. اما صدایی از من برنمیخاست. فریاد میکشیدم،اما در گلو گیر میکرد.
صدای بلند و محکمی گفت "پنجره رو باز کن!"
جیغ های بی صدایم را نثارش می کردم. عاجزانه می خواستم رهایم کند. اما او مدام به من دستور میداد که پنجره را باز کنم.
راهروی تاریک به یکباره گشاد شد و مرا آزاد کرد.
تا توان داشتم شروع کردم به دویدن. آنقدر سریع میدویدم که انگار داشتم روی هوا پرواز می کردم.
صدای عزرائیل قطع نمیشد.حتی با دور شدن من از پنجره هم صدایش کمرنگ نمی شد. مدام می گفت "پنجره رو باز کن...پنجره رو باز کن."
به خودم گفتم "این یک خوابه...بیدار شو...بیدار شو!"
ناگهان چشم هایم را باز کردم.
اشک خشکیده روی صورتم را حس می کردم و اینکه چطور به طرف گوش هایم غلتیده بودند. هوا گرگ و میش بود.
به زیر پایم که نگاه انداختم،مادر،بی بی و بابا را غرق در خواب دیدم.
لرز و ضعف بیماری را نداشتم فقط کمی پوست دستم میسوخت که بعدا فهمیدم سِرُم به دستم زده اند.
به شدت نیاز داشتم مادر بغلم کند تا ترسم را با گریه از کابوسم خالی کنم. با بغض،مادرم را صدا زدم.
مادر از خواب برخاست و من را که دید لبخند زد.
گفت "خوب شدی مادر مگه نه؟"
زدم زیر گریه. با گریه ی من،بی بی و بابا هم از خواب بیدار شدند.
مادر بغلم کرد و سرم را نوازش کرد.
"اشکال نداره دخترم یکم رد سِرُم میسوزه.زود خوب میشه"
بی بی که برخاسته بود روی تشکش چهار زانو زد و با خنده به من گفت "گریه نکن دیگه خوب خوب شدی.اگه میدیدی دیشب چندبار عزرائیل از پشتم رد شد،کلی میخندیدی!"
نویسنده : مهشید رضائی