
ملاقات چهارم : دوستت دارم
از حیاط سرسبز آموزشگاه گذشتم.
نارنگی با دیدنم از داخل باغچه بلند شد و سمتم اومد.
سرش رو به پاهام کشید. خم شدم و سرش رو نوازش کردم. خرخر کرد.
طولی نکشید که ماهان متوجه اومدنم شد و مثل همیشه قبل سلام کردن،اسمم رو صدا زد.
"پرستو...سلام خوش اومدی"
"سلام هنرجو نداری الان؟"
"نه...بیا تو"
رفتم داخل. گیتارش رو به صندلیش تکیه داده بود و یک فنجون قهوه روی میز کنارش قرار داشت.
نفس کشیدم و رایحه ی اتاق رو داخل ریه هام جا دادم.
بوی عطر گل،قهوه و چوب.
ای کاش اون دنیا بتونم از این بو بعنوان عطر استفاده کنم.
دست هاش رو پشت گردنش کشید و موهاش رو مرتب کرد.
مقداری از موهای ماهان همیشه پشت گردنش رو میپوشوند. موهایی خرمائی و کمی مجعد.
"ای کاش فرصت میشد این آهنگی که دارم جدید مینویسم روباهم میزدیم"
"چرا فرصت نشه؟"
"خب...میدونی آخرشه."
"هنوز پنج روز مونده"
ماهان لبخند زد. اما نه از اون لبخند های شیرین همیشگی.این لبخند تلخ بود.
گفت "ای کاش بیشتر بود"
انگشت هام رو روی کلاویه های پیانو گذاشتم و گفتم
"برای زدن بعضی حرف ها که پنج روز کافیه"
"اما کوتاهه"
صدای درون گفت "یعنی نمیخواد اون اول بگه؟"
به صدای درون توپیدم."الان وقت نشخوار فکری نیست.اومدم اینجا واسه حرف زدن"
ماهان با صدایی که رگه های خنده داشت گفت "وقتی اینجور موقع ها ساکت میشی یعنی داری با صدای درونت حرف میزنی"
"تو سر من زندگی میکنی؟"
خندید.
"توهم تو سر من زندگی میکنی.ما تلپاتی زیادی باهم داشتیم تا الان"
"پس الان میتونی ذهن من رو بخونی؟"
جلو اومد. درست روبروم ایستاد و با چشم هایی که میدرخشیدند به چشم های من نگاه کرد.
ای کاش بتونم این چشم هارو هم تو دنیای بعدی داشته باشم.
گفت " دوستت دارم"
قلبم سرخورد و افتاد پایین. انگار بین زمین و هوا معلق بودم.
صدای درون از ذوق داشت میخندید.
"این چیزی بود که تو سرته پرستوی من،مگه نه؟"
خندیدم. مطمئن بودم گونه هام گل انداخته بود.
"منم دوستت دارم...اینم چیزی بود که تو سر تو بود."
خندید و کنار چشم هاش چین افتاد.
همدیگه رو در آغوش گرفتیم و هم رو بوسیدیم.
این بار مقابل گریه مقاومت نکردم. سرم درون شانه ها و گردن ماهان قایم و گریه کردم.
پنج روز باقی مانده رو صرف یاد گرفتن دستور پخت های متفاوت کردم.
انواع زیادی غذا،پیش غذا،دسر و نوشیدنی درست کردم.
خونه رو برق انداختم.
تمام کسایی که دعوتشون کرده بودم اومدند.
ماهان و پدر و مادرش هم همینطور.
همه کمتر از پنج دقیقه باهم صمیمی شدیم.
سر میز حسابی صدای قاشق چنگال هارو درآوردیم.
خاله گفت " اخبار نبینیم؟"
یسنا گفت " تلوزیون قطعه.حتی عوامل رفتن پیش خانواده هاشون"
شوهرخاله گفت "برای قسمت بعدی جومونگ کنجکاو بودم!"
خنده ها مابین دهان های پر میچرخید.
ماهان بعد از شام،آهنگ گذاشت و همه رو مجبور کرد برقصن. حتی بابای من رو.
صدای درون گفت " شب قشنگی بود."
بهش گفتم " ای کاش تو دنیای بعدی با چشم ببینمت"
گفت "شاید"
نمی دانم کِی بود.
وقتی پرنده ای در آسمان پر میزد یا نارنگی در حیاط آموزشگاه دراز کشیده بود.
وقتی که موسیقی مینواخت و بابا میخندید.
وقتی کلی ظرف خالی روی میز باقی مونده بود.
سقف آسمان لرزید. دیوار ها از هم پاشیدند و ما،همه ی ما مردیم.
پایان