
ملاقات سوم : بامزه نیست؟
ریشه ی اشک نازنین به دریا وصل بود.
هرکلمه از دعوت من رو،وصیت نامه در نظر میگرفت و گریه میکرد.
از بغلم جداش کردم وگفتم "انقدر خودت رو اذیت نکن. از شب تا صبح هم همینجوری زار میزنی؟"
"معلومه.داریم میمیریم.میترسم.نمیخوام بمیرم"
"آخه دست من و تو نیست که. بالاخره همه یه روزی میمردیم دیر یا زود. بعد تازه باحال نیست که همه ی دنیا فقط تو یه لحظه میترکن؟"
به چشم های گشاد شده ی نازنین نگاه کردم.
صدای درون گفت "فکر نکنم حرفت بامزه بود براش"
"دیوونه شدی؟مرگ رو مسخره میکنی؟"
خندم رو پنهون کردم. "میخواد چیکار کنه؟بیاد سراغم؟بخوام نخوام میاد. تازه فقط من رو هم نمیبره. از شهاب حسینی بگیر تا برد پیت. همه رو میشوره میبره..."
نازنین وسط گریه خندید.
گفت "فکر نمیکردم اینطوری بمیرم.فکر کردم وقتی که صد سالمه و بچه هام و نوه هام دورم جمع شدن با لبخند میمیرم."
"فقط یکم تغییر کرده.الان در حالی که جوونی و خانوادت ،نامزدت و دوست هات دورت جمع شدن میتونی با لبخند..."
ادامه ی حرفم رو خوردم.
نازنین صورتش رو برای گریه ای دوباره جمع کرد و حرفم رو کامل کرد "بمیرم؟"
اشک های منم داشتند راه خودشون رو پیدا میکردند.
نه نه!گریه نه.
گفتم "آخر هفته حتما با خانوادت بیا حتی اگه میخوای مامان بابای نامزدتم بیار.کلی غذا میخوام درست کنم"
"باشه...کلی مهمون برات میارم"
"خیلی خوبه"
"به ماهان میگی؟"
با شنیدن این اسم.قلبم لرزید. مهم نبود مرگ نزدیک باشه یا نه. این اسم همیشه قند تو دلم آب میکرد.
گفتم "نمیدونم"
نازنین گریه رو از یاد برد. با ذوق همیشگی که وقتی درباره ی پسر ها حرف میزد،گفت "منظورم این نبود که بهش بگی بیاد مهمونیت.بهش میگی دوستش داری؟"
صدای درون گفت "سوال خوبیه"
لبخند رو لب هام جا گرفت.
"آره. بهش میگم"
پی نوشت : ملاقات چهارم در پست بعدی...