
الان که دارم این متن رو می نویسم،ذهن فوق العاده درهم و شلوغی دارم که چند وقته اذیتم میکنه.
با این حال این موضوع چیزی بود که دلم خواست درموردش بنویسم.
اینکه خیلی از ماها هستیم که خودمون رو به چیزهای جاودانه وابسته می کنیم. و این کار رو هم کاملا از روی اختیار انجام میدیم.
ما خودمون رو به یک موسیقی،یک آدم مشهور،یک کتاب یا یک شخصیت داستانی از لحاظ روحی وابسته می کنیم. در مواقعی که غمگین میشیم.نا امید میشیم یا این دنیای لجباز به ساز ما نمیرقصه،میریم سراغ اون چه که در باغ مخفی ذهنمون داریم. ذوق زده میشیم،لبخند میزنیم و حتی گاهی جواب مشکلمون رو هم از داخل اون پیدا می کنیم.
من به خیلی چیز ها وابسته ام.یک دیالوگ،یک شخصیت،حتی این عکس زیبا و پلی لیست آهنگ هام حتی به دفتر پاره پوره ام.
من آدم های باارزشی اطرافم دارم اما اون آهنگ مخصوص برای من هیچوقت عوض نمیشه. یا رنگ های این تصویر برام آزاردهنده نمیشن.
من خودم رو به چیزهای ثابتی وابسته کردم که میدونم تغییر نمیکنن.
تغییر!چیزی که آدم ها ازش میترسن. پس میرن سراغ چیزی که براشون تغییر نکنه.
شما به چه چیز جاودانه ای وابسته اید؟