
مردی وسط آخرین اتاق راهرو خانه اش جان سپرد.
همسایه ها می گفتند "همون مردی که زنش پارسال مُرد."
جنازه ی مرد را مدفون در بین کاغذ هایش یافتند.
کاغذ های سیاه شده را خواندند.
شعری که بارها نوشته شده بود...
"نازنین ای عزیز من
جای جای خانه تو صدایم می زنی
انگار خنده هایت را این دیوار ها تقلید می کنند
بوی کیک هایی که درست میکردی در آشپزخانه می گردد
چادر نماز گل گلی ات را که میبینم گریه امانم را میبرد
گلدوزی هایت که روی دیوار آویزان شده میخ هایش در قلب من فرو می روند
نازنین من،قایق های کاغذی را که درست میکردی دور خودم می چینم و برایشان شعر می خوانم
نازنین من بیا و من را ببر
چند روز است که صدای پایت را می شنوم
در خانه هستی و من را نوازش نمیکنی؟
نازنین ای عزیز من؛ من را با خودت ببر"
من را با خودت ببر."