میگن من معتادم!
قبلا که بهم میگفتن داد و هوار می کشیدم و می گفتم "نه من معتاد نیستم شما اشتباه می کنید."
مامان گفت "آخر سر از گوش های وامونده ات خون میاد."
بابا گفت "آخر سر کَر میشی."
آخه دست خودم نیست. چه کاری از من ساخته ست وقتی که موسیقی رو پِلِی می کنم حالم دگرگون میشه؟
از روی این ماده ی لعنتی اعتیاد آور کلی خیال پردازی کردم.
نقاشی کشیدم.
نوشتم.
نمی تونم رهاش کنم.
دیگه موسیقی برای من موسیقی نیست.
خون شده تو رگ هام.
غذا شده تو دهنم.
خواب شده،خوراک شده.
وقتی تنهام موسیقی می کِشم.
وقتی دور و برم پر از دوستامه میگم "میاین یکم موسیقی بکشیم؟"
دیروز چشمام از غم میسوخت.
آهنگ گذاشتم و دیگه نمیسوخت.
اون روز سرم پر از آشوب بود.
آهنگ گذاشتم و ساکت شد.
داخلت چی هست وامونده؟
کوکائین؟ماریجوانا؟
به هر حال حرف بسه.
باید برم بکشم.
بدجوری نئشه ام.
شما هم میخواین باهم موسیقی بکشیم؟
