ویرگول
ورودثبت نام
Mahshid.rz
Mahshid.rz"داستان گرد"
Mahshid.rz
Mahshid.rz
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

محاکمه ی کلاغ ها

بند لجباز کفشم رو بستم.

از دیشب تا دمدم های صبح باران باریده بود و اکنون خاک و چمن نم دار و معطر بود.

کوچه مان را از سر گذراندم.

می رفتم که نان بخرم.

چه صبح دلپذیری!

سرم را بالا گرفته بودم و به هوای نیمه ابری نگاه میکردم. 

درست زمانی که در اوج لذت پیاده روی بودم،پایم روی چیزی رفت.

این دیگر چه صدایی بود؟

سرم را پایین دادم و از چندش جیغ ریزی کشیدم.

یک کلاغ سیاه بیچاره بی جان روی زمین افتاده بود.

بالش تکان کوچکی خورد.

کامل نمرده بود، نیمه جان بود.

چندشم برای آن حیوان بیچاره تبدیل به دلسوزی شد.

بی پناه و تنها آن هم در روز به این زیبایی داشت جان می سپرد و من هم لگدش کردم. خودم را نمیبخشم!

سرم را کج کردم و بیشتر روی صورتش دقیق شدم.

خدای من!چشمش از حدقه در آمده بود.

چه کسی دلش آمده این کار را بکند؟ کار انسان بوده؟شاید هم کار یک کلاغ دشمن.

نمی توانستم همان جا همانگونه رهایش کنم.

باید کاری می کردم،خصوصا اینکه فهمیدم کمی دل می زند و نفس می کشد.

با ترس و چندش آن را برداشتم.

تکان نخورد. پرهایش انگار چرب بودند.پوستم مور مور شد.

حال با او چه کنم؟ بهتر است برگردم خانه و او را داخل حیاط بگذارم. بروم نانوایی و وقتی هم برگشتم فکری به حالش میکنم.

فقط خدا کند تا برگشتن من جان ندهد.

به سمت خانه چرخیدم.

بعد از چند قدم احساس کردم موجودی پشت سرم راه می رود.

سرم را کج کردم و دیدم کلاغی دیگر تعقیبم می کند.

ناباورانه اخم کردم.

بی اهمیت شانه ای بالا انداختم و به راهم ادامه دادم.

کلاغ سمج قدم به قدم دنبالم می آمد و کلافه ام کرده بود.

تا خواستم اعتراض کنم و اورا از خود دور کنم،پر زد و سعی کرد شالم را از سرم بکشد.

وحشت زده جیغ کشیدم.

کلاغ نیمه جان را روی زمین انداختم و شروع کردم به دویدن.

من میدویدم و کلاغ با من پرواز می کرد. سرم را به شکل درد آوری نوک می زد.

به گریه افتاده بودم.

حتی به سمت خانه هم فرار نمی کردم فقط میخواستم از شّر آن لعنتی خلاص شوم.

آنقدر دویدم که به پارک بزرگی که پشت خانه مان واقع بود رسیدم.پارکی که همیشه ی خدا خلوت بود.درختان کاج زیادی سایه انداخته بودند.نیمکت های اندکی این و آن جای پارک قرار داشتند.حالا فهمیدم چرا این پارک آنقدر خلوت است‌.بس خوفناک است!

سمت درخت کاجی دویدم و خودم را محکم به آن کوبیدم تا کلاغ هم با من کوبیده شود. اما نشد.

در یک فرصت عالی منقارش را گرفتم و محکم به زمین کوبیدمش.نه یکبار نه دوبار،ده ها بار با وجود تقلاها و سر و صداهایش آن را به زمین کوبیدم تا جان بدهد.

بالاخره دست از تقلا برداشت.

مُرد. کشته بودمش.

دو سه بار دیگر مثل چوبی که به فرش می زنند تا گرد و خاکش را بگیرند کلاغ را به درخت کوبیدم تا مطمئن شوم خطری تهدیدم نمی کند.

نه، کامل ُمرده بود.

رهایش کردم.پر های سیاهش بر لباسم چسبیده بودند.

سرم تیر می کشید. گلویم میسوخت و خس خس میکرد.

گرمی خون را بین موهایم حس کردم. خون از کف سرم به سمت گوش هایم غلتید.

سرم را با درد و ناله بالا دادم.

چشم هایم از حدقه بیرون زد.

قلبم در حلقم آمد.

درد جایش را به وحشتی وصف ناپذیر داد. وحشتی که از صحنه ی روبرویم نشأت میگرفت.گروهی از کلاغ ها مثل توده ی ابر سیاهی بودند که از بین درختان تیره ی کاج قار قار کنان به سمت من پرواز می کردند.

حمله شان همراه با آوازشان بود. در آوازشان خشم بود و قارقارهایشان که میگفت: انتقام...انتقام...انتقام!

داستانداستان کوتاهطبیعت
۱
۰
Mahshid.rz
Mahshid.rz
"داستان گرد"
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید