ویرگول
ورودثبت نام
Mahshid.rz
Mahshid.rz"داستان گرد"
Mahshid.rz
Mahshid.rz
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

قلم های من

خاطره ای از من در ۱۴ سالگی
خاطره ای از من در ۱۴ سالگی

وقتی خیلی کوچیک بودم زیاد نقاشی میکشیدم.

هرچی که دوست داشتم و هرجور که دوست داشتم میکشیدم.

یک مهمونی میکشیدم.

یک پارک...

یک دختر خوشحال با دامن پف پفی

گاهی وقت ها براشون داستان میساختم.

کاغذ هارو یک اندازه می بریدم،داخلشون نقاشی میکشیدم و به هم دیگه دوختشون می زدم.

یک کتاب داستان برای خودم درست میکردم.

داستان هام رو به برادر یا خواهر بزرگترم می گفتم و اون ها برام مینوشتن و ویراستاری می کردند.(چه با کلاس مگه نه؟)

بزرگ تر هم شدم به اصول نقاشی اهمیت نمی دادم.

همچنان قانون بی قانون "هرچه دلم بخواهد و هر جور که دلم بخواهد." رو برای خودم داشتم.

گاهی منظره...

گاهی یک صورت...

گاهی سبیل هرکول پو آرو و کلاهش...

سیندرلا با هودی و چکمه...

ماه چشم ناقص از فیلم سفر به ماه...


چهارده سالم که شد،مامان و بابا بهم گفتند برو کلاس نقاشی.

گفتم که دوست ندارم...من نقاشی رو جدی نمیگیرم برای همین دلم میخواد هرچی بخوام بکشم.

اما خب طبق معمول زور خانواده چربید!

رفتم کلاس نقاشی

با خودم گفتم خب حالا شاید اون قدر ها هم بد نباشه اصولی پیش برم.

اما بگذارید بگم...

استاد نقاشی برام هیولا بود.

چهره اش کاملا مقبول و هنری بود ها!

کلاه آرتیستی

ریش آرتیستی

دستبند های زیادی دور مچ دستش

تازه یک پرنده ی زیبا هم تو قفس داشت.

روز اول یک کوزه ی سفالی گذاشت جلوم و گفت : از روی این بکش.

گفتم : باشه.

وقتی کشیدم،نقاشیم رو نگاه کرد.

لبخند کجی زد.

آروم گفتم : خوبه؟

گفت : چی این خوبه؟تو از روی این نکشیدی که.از تو ذهنت کشیدی.ذهنتم که کجه!

و فقط خودش نبود که به شوخی خودش خندید.

اون دختر مو فرفری با آرایش چشمگیر،

اون دختره با کلاه قرمز و چتری،

اون خانومه با لب های سرخ،

اون ها هم به شوخی استاد نقاشی خندیدند.

آخه مگه این شوخیه؟

برای من که نبود.چون مایع گرمی رو زیر گونه هام حس کردم که جمع شد.نیمی از مایع رفت داخل گلوم و نیمی از اون رفت پشت چشم هام.

روز بعد یک طرح دیگه،

یک شوخی بی مزه و خندیدن بقیه...

پنج جلسه بیشتر نرفتم.

و تصمیم گرفتم دیگه نقاشی نکشم.

چون من خوب نقاشی نمیکشم.

اصلا انگار با نقاشی قهر کردم.

حرف های دوست های مدرسه ام که میگفتن چقدر نقاشیت خوبه،با حرف های استاد نقاشی جایگزین شدند.

چند سال بعد...
چند سال بعد...

الان بیست و یک ساله شدم.

چند تا طرح ساده ی نقاشی پیدا کردم.

لبخند زدم و با خودم گفتم چقدر خوب میشه اگه دوباره نقاشی بکشم.این دفعه نه با مداد سیاه قلم...با راپید.

دو تا قلم راپید خریدم.

نقاشی هام خوب از آب در اومدند.

حالا چشم هارو بهتر میتونستم بکشم‌.

طرح های ساده رو دوست دارم.

وقتی کشیدم،دوست داشتم رنگشون کنم.

رفتم فروشگاه و مداد رنگی خریدم.

یک بسته مداد رنگی بیست و چهار رنگ...

این روز ها با نقاشی دوست شدم.

با همون قانون بی قانون"هرچه دلم بخواهد و هر جور که دلم بخواهد."

اما این بار یک چیزی فرق میکنه.

من نقاشی نمیکشم که صرفا تصویر بکشم و تشویق بشم.

داستان هام رو نقاشی می کشم.

شخصیت های متفاوت...

یک پسر مو طلایی انگلیسی با لب هایی نازک،

یک دختر بچه که زیادی ساکته و زیر چشم هاش گود افتاده،

یک استاد نقاشی با کلاه آرتیستی و ریش آرتیستی،

یک دختر مو فرفری با آرایش چشمگیر،

یک دختر با کلاه قرمز و چتری،

یک خانوم با لب های سرخ...

نقاشیخاطرهقلمکودکی
۱
۰
Mahshid.rz
Mahshid.rz
"داستان گرد"
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید