ویرگول
ورودثبت نام
Mahshid.rz
Mahshid.rz"داستان گرد"
Mahshid.rz
Mahshid.rz
خواندن ۸ دقیقه·۲ ماه پیش

عروس دامن خونین

تیریک تیریک صدای اسپند و بعد از آن بوی تیز و گرمش هوا را پر کرد.

سلیمه خانوم روسری آبی رنگش را با عجله گره زد و صدایش از آن دهان گشاد با ماتیک قرمزش بیرون آمد که گفت: برای خوشبختی عروس و دوماد یه صلوات بلند بفرستین.

بقیه زن ها و خودش با آن صدای بم و قدرتمندش صلوات فرستادند.

من در حالی که سعی داشتم روی پنجه هایم بایستم تا عروس و داماد را ببینم از بین دندان های یکی بود یکی نبودم صلوات فرستادم.

نمیشد از مابین زن ها با لباس های بلند و بالایشان عبور کرد تا عروس و داماد را دید برای همین با چالاکی چهار دست و پا از میان پاهایشان رد شدم.

وقتی هشت سالم بود آنقدر کوچک و لاغر بودم که باعث شد آن ها حضورم را آن زیر احساس نکنند.

بالاخره عروس را دیدم به قول ماجان به ماه شب چهارده می مانست!

موهایی طلایی و لبانی مثل گل رز سرخ داشت.

لبخندش گونه هایش را برجسته کرده بود و دست ظریفش در دست داماد قفل شده بود.

به چهره ی داماد نگاه کردم. سرش پایین بود و لبخند میزد.

عرق خجالت روی پیشانی اش میدرخشید.

مادر داماد که به نظرم مثل جنازه ها می مانست با هیکل نحیف و لاغرش صورت پسرش را محکم در قاب دستانش گرفت و بوسید.

صدای کِل کشیدن ها و آهنگ بلند شد.

-آخ!

کفش یک زن رفت روی انگشتم.

او به پایین نگاه کرد و با دیدن من گفت: بچه جان تو این پایین چیکار میکنی؟! پاشو برو پیش مامانت، برو ببینم.

ماجان در آشپزخانه داشت به بقیه خانوم ها کمک میکرد.

حیف که با آن لباس زیبایش نمی آمد بین مهمان ها.

کنارش نشستم.

بازویش را بغل کردم و گفتم : ماجان عروس دوماد اومدن ها.

ماجان-دیدم بلا می سر چرا نمیری با بقیه بچه ها بازی کنی؟

گفتم : اصلا به حرف من گوش نمیدن من میگم بیاین قایم موشک بازی کنیم اینا هفت سنگ بازی میکنن.تازه...بهمم میگن خیلی زشتم!

کمی اشک در چشمانم حلقه زد.

ماجان خندید و لپش چال افتاد. گریه فراموشم شد.

بشقاب شیرینی و موز را داد دستم و گفت: تا تی شیرینی بخوری بازی اونا تموم میشه بعدش قایم موشک بازی میکنین.

با خوشحالی بشقاب را گرفتم.

نمی خواستم داخل خانه باغ باشم. بیرون رفتم و به دیوار بیرون باغ تکیه دادم.

آن جا خیلی خلوت بود و گهگاهی مهمان جدیدی به داخل می رفت.

شیرینی خامه ای را با لذت گاز می زدم و هر بار زبانم را روی لبانم میکشیدم تا مزه ی خامه را چندباره حس کنم.

ای کاش میشد عیدها از این شیرینی ها درست کنیم.

یاد دایی نصیر افتادم که هر سال عید یکی از دلیل های آمدنش به کچا،شیرینی خانگی های ماجانم است.

نه،همان شیرینی ها خوب است.شاید دایی نصیر از این شیرینی ها خوشش نیاید.

انگشتانم را با تمام توان در دهانم میچرخاندم تا مبادا ذره ای خامه از دستم برود.

حالا بیرون باغ بسیار خلوت تر شده بود.

باد میان درخت ها وزید.

به آسمان نگاه کردم.

ابرها در انتظار تلنگری برای گریستن بودند.

صدای قدم هایی آهسته از کنار دیوار به گوش رسید و کمی بعدتر از آن صدای گریه ای آرام و سوزناک. انگار شخص پشت دیوار داشت مستقیم در قلبم گریه میکرد.

کنجکاو شدم.برخاستم تا این به عزا نشسته را ببینم اما همین که به پشت دیوار رفتم، صدای گریه قطع شد و هیچکس را آنجا ندیدم.

چطور ممکن است؟!

صدا خیلی نزدیک به من بود.مطمئنم.

دوباره باد وزید.آسمان غرید و تن من هم لرزید.نه از سرما بلکه از ترس!

به داخل خانه باغ دویدم و موهای بافته شده روی شانه ام هم دنبال من دوید.

بقیه داشتند عروس و داماد را به داخل خانه میبردند.

سلیمه خانوم غر زد: آوو میشه یه روز بارون نیاد؟

خانمی دیگر گفت : اینجوری بهتره که بریم خونه. همش می ترسیدم سروکله ی دامن خونی پیدا بشه.

سلیمه خانوم- محض رضای خدا این چیزارو باور نکنید.دامن خونی افسانه است.

آن خانوم یک قدم به سلیمه خانوم نزدیکتر شد.

چشم هایش را گرد کرد و گفت : باور کن سلیمه جان عروسی دختر برادر شوهرم دامن خونی تو باغشون بود.همه دیدنش.با اون قد درازش و لباس عروسش که مثل کفن بود.

سلیمه خانوم خندید و گفت : اون یکی از فامیلا بوده.میخواسته سر به سرشون بذاره.باور کن.

آن خانوم که هرچقدر می خواست تاکید حرف هایش بیشتر باشد،چشم هایش را گشادتر میکرد،خواست حرفی بزند که خانم دیگری گفت: الان وقت این حرفاست؟اونم تو روز عروسی؟بریم داخل خیس شدیم.

از داخل سالن گذشتم.به اتاقی رفتم که بچه ها نشسته بودند.آن ها گرم صحبت بودند.

کنارشان جا گرفتم.

علی پسری دوازده ساله که سر گرد و تراشیده ای داشت،صاحب سخن بود.

علی- بابام میگه یه روز که رفته جنگل وسط درخت ها یکیو دیده با یه لباس عروس که دامنش پر از خون بوده.همین که بابام میخواسته با تفنگش بزنتش،غیب شده.

نازنین که دختر بچه ای با لپ های گلگون بود، با حرف علی ترس در چشمانش خانه کرد.

امیررضا از علی کوچکتر بود.اما به اندازه ی او پررو و گستاخ نبود. او گفت: تو خودت تا حالا دیدیش؟دامن خونی رو؟

علی دست هایش را در هوا تکان داد و گفت :معلومه که دیدم.

نازنین-نترسیدی؟

علی با بادی که به غبغب انداخته بود،گفت : نه.از چی بترسم؟پسرا هیچوقت نمیترسن. فقط دختران که میترسن.

صاف نشستم و گفتم : منم از دامن خونی نمیترسم!

علی- تو که نمیترسی بگو داستانش چیه؟

قصد کم آوردن جلوی علی را نداشتم.پس گفتم : اصلا خودت بگو ببینم میدونی.

علی یک دستی زدن مرا نفهمید.

او عاشق مرکز توجه بودن بود.

گفت: یه روز تو کچا یه دختری عروس میشه.روز عروسیش خیلی خوشحاله. اما مامان باباش خوشحال نبودن.چون نمیخواستن دخترشون از پیششون بره.عروس هم خیلی شوهرشو دوست داشته.میخواسته بره باهاش زندگی کنه.مامان باباش اون رو زندونی میکنن.اما عروس فرار میکنه.مامان باباش هم اون رو میکشن.روح دخترشونم با همون لباس عروس قول داده هر عروسی تو روستا باشه عروسو بکشه.

امیررضا گفت : اما تاحالا که هیچکسو نکشته.

علی- چرا کله پوک کشته.ما خبر نداریم اما فقط به یه شرط عروسو نمیکشه...

همگی منتظر به دهان علی چشم دوخته بودیم.

-بابام گفت هر دفعه تو هر عروسی پیداش شد،مردم باید یه چیزی که برای عروسه رو بهش بدن تا آروم بشه و بره.

نازنین که تا آن لحظه نفسش را حبس کرده بود پرسید : اگه اون...اون چیزو نگیره چی؟

علی به چشم های نازنین خیره شد. ناگهان فریاد زد : میاد عروسو میکشه!

نازنین جیغ زد و با گریه از اتاق به بیرون دوید.

پشت سر نازنین از اتاق بیرون رفتم.

به عروس خیره شدم.

خیلی زیبا بود. اگه دامن خونی او را می کشت چی؟

به داماد که شیرینی خامه ای رو تکه میکرد و داخل دهان عروس میگذاشت نگاه کردم.

چشمم به آینه ی بالاسرشان افتاد. آدم قدبلند سفید پوشی که تور صورتش را پوشانده بود از بیرون خانه در آینه پدیدار بود.

به سرعت سرم را چرخاندم و از در شیشه ای به بیرون خانه، نگاه کردم.

هیچکس آنجا نبود!

قلبم تند میزد.

حرف های علی در سرم بالا پایین شد. " یه چیزی که مال عروسه رو بهش بدن تا آروم بشه و بره."

به دسته گل عروس چشم دوختم.گل های سرخ و صورتی.

به زحمت خود را تا کنار عروس رساندم.

با سر انگشتانم تورش را لمس کردم. ظریف و نرم بود مثل گلبرگ های گل.

در دل گفتم : اجازه نمیدهم این عروس کشته شود.

دستم را جلوتر بردم.نزدیک دسته گل.

یک گل سرخ بیرون کشیدم و سریع پشت سرم قایم کردم.

عروس صورتش را برگرداند و لبخند مهربانی زد. لبخندی به نرمی بخار چای.

لبخندش را با لبخند جواب دادم.

از آن جا فاصله گرفتم و به سمت در دویدم.

شاخه گل را محکم در دست گرفته بودم.

دویدم تا به در باغ رسیدم.

صدای ضعیف گریه ای به گوشم خورد. با دلهره ای که خلاف انتظار، جسارت بیشتری به من می داد،صدا را دنبال کردم.

کنار دیوار باغ رفتم و رفتم. به صدا نزدیک و نزدیک تر شدم.

به جنگل رسیدم.جنگلی که پشت خانه باغ واقع بود و شب ها گرگاس ها در آن میخواندند.

باران شدت گرفته بود و مرا موش آبکشیده کرده بود.

از میان درخت ها صدای گریه را دنبال کردم.

درخت هایی که شاخ و برگ هایشان در یکدیگر گره خورده بود و داشتند مرا صدا میزدند.

با دیدنش لحظه ای نفسم بند آمد.

خودش بود.

قد بلند...لباس عروسی کهنه و رد خونی روی دامنش.

تور روی صورتش نمی گذاشت واضح چهره اش را ببینم.

اگر در حقیقت چهره ای هم می داشت.

میان دو درخت تنومند ایستاده بود و از پشت تورش به من نگاه میکرد.

در حالیکه از ترس قالب تهی کرده بودم،گل هارا سمتش گرفتم و به جلو قدم برداشتم.

او تکان نمیخورد.

چند قدمی اش ایستادم.

نفس نفس میزدم.

گفتم : علی...علی گفت اگه چیزی بهت بدم که مال عرو...عروس باشه دیگه بهش کاری نداری قول میدی؟

جواب من فقط صدای سقوط قطرات باران بر روی برگ درختان بود.

دستش را دراز کرد و گل را به آرامی از من گرفت.

از جایم تکان نمیخوردم. نمیدانم ترس بود که مرا همان جا میخکوب کرده بود یا کنجکاوی. ولی هرچه بود باعث می شد سرم گیج برود. دلم شور بخورد و چشمانم سیاهی برود.

- نهال؟..نهال؟

صدای ماجان بود که اسمم را میخواند.

من هم صدایش زدم تا مرا پیدا کند.

وقتی سر برگرداندم دامن خونی دیگر آنجا نبود.

با چشم اطراف را کندوکاو کردم. دستی بازویم را سمت خود برگرداند و ماجان مرا در آغوش گرفت.

- کجا رفتی دخترجان؟

ترس و نگرانیم در بین دست های قفل شده ماجان دور هیکلم،روی زمین فرو ریخت.

او دستم را گرفت.

- برگردیم تی قربان.

دست در دست ماجان از دل درختان بیرون رفتیم.

از آن به بعد هر عروسی که در کچا برگزار می شد،من گلی از بین دسته گل عروس بیرون می کشیدم و به دامن خونین می دادم.

به او که هربار در دل جنگل منتظر من ایستاده بود.

پی نوشت : سلام دوستان عزیزم☘️من این داستان رو دو سال پیش نوشتم.تو مجله ی ادبی چوک هم منتشرش کردم.اما هربار که هرجا میخوام بذارمش،یک گوشه اش رو تغییر میدم.سرشاخه هاش رو میزنم و این داستان هربار یک شکل میگیره.😁و بالاخره این نسخه،میشهنسخه ای که هیچ وقت عوضش نمیکنم.

داستانداستان کوتاهترسناک
۳
۰
Mahshid.rz
Mahshid.rz
"داستان گرد"
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید