شهر مردگان

باد که بر میخاست برگ ها دَورانی در هوا میچرخیدند.

روی پیاده رو خش خش نمی کردند.بعد از مدت ها از اینکه آدمی رویشان پا نمیگذاشت با خیالی آسوده اینطرف آنطرف میخزیدند.

درختان لخت و عریان بر صفحه ی خاکستری آسمان از سرما می لرزیدند.

آخرین ماه زمستان ابری و گرفته بود.

لامپ خاموش بر سر در کافه ای با وزش باد تاب میخورد.

درها قفل و ویترین ها خالی.تاب و سرسره ها تنها مانده از کودک ها.

گهگاهی که باران میبارید خاک های انباشته شده روی ایوان های خانه هارا میشست و گِل میکرد.

این خانه،خانه ی بزرگ و اشرافی که زمانی بوی غذا و سر و صدا در آن به راه بود،اکنون ساکت در گوشه ای از این شهر نشسته بود.

این خانه چهار طبقه روی هم سوار کرده بود.

هر سالن و اتاقش پنجره هایی الوان داشت.

بعضی پنجره‌ها سرخ بودند. بعضی کهربایی، آبی، نیلی و سبز زمردی.

اکنون که زمان زیادی از ساخت این خانه می‌گذشت،پنجره‌ها دیگر رنگ و لعاب قبل را نداشتند.

رنگ‌هایش به تیرگی و بی‌حالی می‌زد.هیچ شباهتی به قدیم ها نداشت.آن زمان وقتی آفتاب بر پنجره‌ها می تابید رنگ ها اتاق هارا درخشان می کردند.

حالا آفتاب هم از اینجا فرار می کرد.

در این خانه دختری تنها زندگی می‌کرد.

کسی که از نسل این خانواده بر جای مانده بود.

این دختر در این ساعات از بعد از ظهر کنار پنجره اتاقش می‌نشست.گلدوزی می‌کرد.

لباسش بلند و دودی رنگ بود.شنل قلاب بافی شده سفیدی روی شانه‌هایش انداخته بود.موهای کم پشتش را طوری جمع کرده بود و به عقب می‌کشید که سفیدی پوست سرش دیده می‌شد.

صورت لاغرش کمتر از جنازه‌ها نداشت. رنگ پریده و ضعیف.

چشم‌هایش اما تضاد زیادی با بقیه صورتش داشتند. دو جفت چشم سبز که آدم را به یاد همان پنجره‌های زمردی قدیمی خانه می‌انداخت.

انگار ارواح آن پنجره‌ها خود را در چشمان او از این سردی و تاریکی قایم کرده بودند.

هر روز به این امید پشت پنجره می‌نشست که رهگذری را ببیند.اما فقط این برگ‌ها بودند که از جلوی چشمانش در عبورمی‌کردند.

شهر خالیِ خالی بود.

هر بار که شهر خالی تر میشد او به خود دلداری میداد که هرکه برود آن نقاش که دیوارهارا نقاشی میکند که نمیرود، اگر او برود چه کسی رو دیوار ها ماهی و خورشید بکشد؟

نقاش رفت.

دوباره با خود گفت هرکه برود آن دوره گرد که صبح ها با ساز دهنی آهنگ مینوازد که نمیرود اگر برود پیرمردها در پارک به چه نوایی گوش بدهند؟

دوره گرد هم رفت.

گفت هر که برود نان پز سر خیابان که نمیرود اگر او برود چه کسی نان خواهد پخت؟

نان پز هم رفت.

او ماند و خدمه اش،کسی که اورا بزرگ کرده بود و حکم مادرش را داشت.

خدمه با یک سینی عصرانه که شامل چای و کمی نان و مربا بود، وارد اتاق شد.

دختر سینی را از او گرفت.

خدمه با کمری خم روی مبل کنار شومینه نشست.

دختر با لبخند گفت: چای با دارچین!...بوش هیچوقت برام تکراری نمیشه.

خدمه کمی خندید اما بیشتر شبیه خِس خِسی در گلو بود.

میلرزید و سرفه میکرد. دختر شنلش را دور شانهٔ او انداخت و گفت: بدنت امروز خیلی تب دار تر از دیروزه.

ترسی در صدایش بود اما سعی در پنهان کردنش داشت.

خدمه گفت: چیزی نیست.دوباره داروهامو بخورم خوب میشم برو بشین.برو چایتو بخور گرم بشی.

دختر گلدوزی اش را به خدمه نشان داد.

همانطور که جرعه جرعه چایش را مینوشید گفت: تا آخر شب تمومش میکنم فقط سه تا پرنده دیگه مونده.

خدمه به گلدوزی اش لبخند زد.

خانه ی خودشان را گلدوزی کرده بود.با پنجره های رنگی و درختان سبز و پر از شکوفه در اطراف آن.

خاطرات در سرش زنده شد. از روزی که با این خانواده ی سخاوتمند آشنا شد، بهترین روزهایش را زندگی کرد.

هر سال نو بوی شیرینی،بوی واکس کفش ها و پارچه های نو در این خانه میپیچید.

خدمه چشم از گلدوزی گرفت و گفت: بقیه گلدوزی هارو کجا گذاشتی؟

-اونطرف کنار کمد گذاشتم میخوام اینو که کامل کردم همشونو بزنم به دیوار.

باد شدیدی وزید. آنقدر شدید که پنجره هارا باز کرد و پرده هارا تا سقف بالا برد.

دختر سریع از جا برخاست و سمت پنجره ها که شیشه هایش در شرف شکستن بودند دوید.

با تمام قدرتش پنجره هارا بست.

-خدایا این دیگه چی بود؟! اتاق پر از برگ شده.

خدمه به سرفه افتاد.

دختر فکر کرد حتما از این خاک هایی بود که باد با خود به داخل آورد.

سمتش رفت‌.خدمه زودتر سینی عصرانه را برداشت و گفت: چیزیم نیست برو عقب‌.دیگه اینارو هم نخور روش خاک نشست.

همانطور که سرفه میکرد از اتاق بیرون رفت.

آن شب طوفان خانه را لرزاند،یک درخت را هم قطع کرد و انداخت.

سرفه های خدمه در راهروها طنین می انداخت.

او دختر را از نزدیک شدن به خود منع میکرد.

اینطور که مشخص بود مصرف داروها برایش فایده ای نداشت چون روز به روز ضعیف تر میشد و هرروز بیشتر از دیروز از درد ناله میکرد.

یک روز آنقدر پوستش میسوخت که فریادش هرچهارطبقه را پر کرد.

فریاد هایی جهنمی که از شدت دردمندی گلویش را میسوزاند.

چهار روز بعد،خدمه خود را در اتاقش در طبقه ی پایین حبس کرد.

دختر وقتی دستگیره ی در اتاق او را چرخاند.

خدمه با صدای ضعیفی گفت: نیا تو دخترم.نیا.

دختر گفت: خودت گفتی چیزیت نیست.نترس.بلایی سرم نمیاد.

خدمه پاسخ داد: نه اتفاقا چیزیم هست.

طولانی مکث کرد.

ادامه داد: بالاخره گریبان من رو هم گرفت اگه بیای داخل(سرفه) توهم میگیری.تو باید زندگی کنی.

دختر دائما بغض خود را فرو میخورد.گفت: اما ما هنوز بقیه ی داستان رو نخوندیم.

خدمه عاجزانه گفت: خواهش میکنم نیا.

دختر گفت:ببخشید که به حرفت گوش نمیکنم.اما کتاب من اون داخله.

در را باز کرد.با دیدن صورت خدمه خون به سرش دوید.

خون کاملا از صورت خدمه رخت بسته بود و زیر چشمهایش مثل چاهی عمیق،گود افتاده بود. آنچنان از عرق خیس بود که انگار سطل آبی رویش ریخته بودند.موهای جلوی صورتش به پیشانیش چسبیده بود.

با اینکه پتو را تا گردن روی خود کشیده بود اما لرزیدنش مشهود بود.

با وحشتی فرو خورده چشم از او گرفت و به سمت گنجه ی آن سوی اتاق رفت.

دختر با لحنی معمولی که در آن موقع مسخره می نمود،

گفت: واقعا متاسفم که دوست نداری داستان رو دنبال کنی.بچه بودم همیشه داستان هارو کامل تا پایان برام میخوندی.مگه یادت نیست؟هیچوقت نشد داستان رو عوض کنی یا ادامه اش رو نخونی. حالا هم اعتراض نکن که چرا اومدم داخل.

دختر روی صندلی کنار تخت نشست.مثل سربازی که هیچ چیزی برای از دست دادن ندارد و خود را به گلوله ها میسپارد.

در آن نزدیکی حتی میتوانست بوی بیماری را حس کند.

کتاب شنل پاره از نینا بربروا را باز کرد و خواند:

پاریس...پاریس کلمه ای که ابریشم، خوش پوشی و جشن رو تداعی میکنه. شهری که در اون همه چیز زیبا،شاد و سُکر آوره با اینکه گوش ها صدا می کنند و چشم ها تار میبینند ما به پاریس وارد میشیم ما حالا در پاریس زندگـ...(سرفه) میکنیم ولی اولین چیزی که من در پاریس دیدم کمترین شباهتی به ابریشم،دانته یا هرچیز دیگه ای نداشت وقتی از پنجره آپارتمانم در پاریس بیرون رو نگاه میکردم...(سرفه)حال و هوای حومه ی شهر...

سرفه کرد اینبار طولانی تر.

خواست داستان را ادامه بدهد که خدمه گفت: خوب بهم گوش کن.

دختر به او گوش سپارد در حالیکه میخواست گوش هایش را بگیرد و زار بزند.

خدمه به زحمت حرف می زد.گفت: من رو تو حیاط پشتی خاک کن.نمیخوام از این خونه دور باشم.تو جوونی.میتونی با این بیماری لعنتی مقابله کنی. فقط قول بده داروهایی که برات کنار گذاشتم رو بخوری.میدونستم چنین روزی میاد.فکرشو کرده بودم.فقط...مواظب خودت باش.

دختر چیزی نگفت حتی سر هم تکان نداد. فقط نشست و دید که خدمه جان داد.

گریه نکرد. این بهت بود و ناباوری که اورا فرا گرفت‌.تنهایی و بیچارگی.

وقتی باران می آمد اورا دفن کرد.

فقط شهر بود و او.

او و زیر زمین،شانه به شانه جسد.

دارو هارا نخورد.

سرفه هایش طی دو روز بعد در راهرو ها طنین انداختند.

چند روز بعدتر از شدت سوزش پوستش،نتوانست گلدوزی کند.

سرفه،سوختن و قرمزی پوست،سردرد و تب و بعد سرمای نفرین شده ای که به مغز استخوان میرسید.این ها علائم همان بیماری خانمان سوز بودند.

آن روز بعد از ظهر آتش شومینه را افروخت.کنار پنجره نشست.

با خود گفت شاید در این شهر مردگان ارواح جشن برپا کرده اند. شاید هر روحی که به جمع آنها اضافه میشود را با رقص و آواز خوشامد میگویند.شاید شب ها در این کافه ها بجای انسان روح رفت و آمد میکند.شاید روی این تاب ها ارواح کودکان تاب میخورند.

دختر فروغ چشمانش را از دست داد.

درحالیکه عرق سرد بر تنش نشسته بود،همان جا کنار پنچره جان سپرد.

باد شدیدی وزید و پنجره ها باز شدند.

آتش شومینه زبانه کشید و پرده هارا،مبل هارا و گلدوزی هارا بلعید.