
ها ها! در سرم میخندد.لبانش سرخ. لباسش سرخ.
حاضرم قسم بخورم دقایقی پیش دیدم که بین مهمانان می چرخید.
اما حتما خیالاتی شدم مگر نه؟
اگر واقعا اینجا بود کس دیگری پیدایش میکرد.اگر بود سریع آوازه اش در سالن میچرخید که تم مهمانی توسط یکنفر رعایت نشده.
اگر بود،مثل خون پاشیده شده بر روی یک پارچه سفید جلب توجه میکرد.
تمامی مهمانان به امر عروسم سفید پوش شده بودند. شراب ها،پرده ها،گل ها،کیک همگی سفید بودند.حتی انگار بوی عطر ها هم سفید بودند.
از آسودگی اینکه هیچ سرخ پوشی در این جماعت سفید حضور ندارد،نفس عمیقی کشیدم.
"عاشق تو بودن سرخ رنگه" سرم را تکان دادم تا حرف هایش از سرم بیرون بریزد.
"چرا همیشه وقتی جوک میگم چشماتو میچرخونی؟"
لعنتی!اگر یکبار دیگر به حرفهایش فکر کنم سرم را به دیوار میکوبم.
_عزیزم؟
سر برگرداندم و به چهره ی زیبای عروسم چشم دوختم.
گفتم:بله عزیزم؟
لبخند زد و گفت:وقت سخنرانی ساقدوش هاست.
پشت سر هم پلک زدم و با گیجی گفتم:آها...آره چقدر زود رسید.
وقتی پریشانی ام را دید کمی اخم کرد و پرسید:چیزی شده؟
_ نه عسلم،فقط یکم اضطراب دارم خب طبیعیه میدونی روز دامادی منه و از امروز به بعد زندگیم خیلی تغییر میکنه.
او که بنظر میرسید خیالش راحت شده،بازویم را نوازش کرد.
با خنده به سخنرانی دوست شوخ طبع عروسم گوش میدادم.
در این حین چیزی وسط سالن دیدم که سرجایم خشکم کرد.
او پشت مهمان ها با لباس باشکوه سرخ رنگی ایستاده بود.موهایش روی شانه هایش رها شده بودند و بلند بلند میخندید.
چرا کسی اورا نمیدید که از سالن پرتش کند بیرون؟!
داشت چهره ی تمام مهمانان را از نظر میگذراند.جلوی چشمشان لودگی میکرد.
نزدیک بود قلبم بایستد که با صدای کف زدن بقیه به خود آمدم.
وقتی دیدم مهمانان حسابی سرخوشند و هیچ ردی از آدم ناآشنایی ندیده اند،خیالم راحت شد.
یک نفس نوشیدنی ام را سر کشیدم.
من احمق نیستم.
من از آن مردهایی نیستم که روز دامادیم به زن دیگری فکر کنم.
وقتی این هارا به خودم گفتم،توانستم حواسم را برای رقص دونفره که تمام مدت انتظارش را میکشیدم،جمع کنم.
خودم را جمع و جور کردم و به وسط سالن که نور در آنجا متمرکز شده بود رفتم
دست عروسم را گرفتم.
انگشت هایمان بین هم قفل شد.با دست دیگر کمرش را گرفتم و به خود چسباندم.
صورتش را چرخاند. نفس هایش به لاله ی گوشم خورد.
آرام گفت:شرط میبندم هنوزم بهم فکر میکنی!
خون به صورتم دوید.
صورتم را کمی چرخاندم تا نیم رخش را ببینم.
خودش بود.همان کسی که آرام و قرارم را از اول مراسم گرفته بود.
کسی که فکرم را درگیر خودش کرده بود.
همان لب های کوچک و چشم های کشیده ی آبی.
جسارت،شرارت و غم بود در نگاهش.
دیدم که چشمانش تر شد و قطره اشکی غل خورد روی گونه اش.
حال دیگر فقط غم را دیدم که از چشمانش بیرون میتراوید.
قلبم تند میزد و دانه های درشت عرق از پشت گردن تا کمرم به راه افتاده بودند.
گفت:غمگینت نمیکنه عشقی که دنبالشی همون چیزیه که قبلا داشتی؟
زبانم قفل شده بود.
ویالون نواخت و ما با قدم های هماهنگ، آرام و رمانتیک رقصیدیم.
رقص تمام شد.
صدای کف زدن بلند شد.
نصف جانم را دادم رفته بود.
پیراهنم از خیسی عرق به تنم چسبیده بود و احساس ضعف میکردم.
عروسم،با همان ظرافت همیشگی اسمم را صدا زد. اما نگرانی در صدایش موج میزد.
حس میکردم می تواند افکارم را جمله وار از سرم بخواند.
تمام تلاشم را کردم تا متظاهرانه لبخندی زدم.
گفتم: فکر کنم دیگه وقت بریدن کیکه. نه؟
همگی مثل گرگ های گرسنه دور کیک جمع شده بودیم.
کیکی چهارطبقه و لوکس که
من و عروسم قلبش را می شکافتیم.
چاقوی تیز دسته مرواریدی کیک را طوری راحت برش زد که انگار برایش یک شوخی بود.
درست میدیدم؟درون کیک سرخ بود؟
همگی هورا کشیدند و زیبایی کیک را تحسین کردند.
به سرخی درون کیک خیره شده بودم.
-ای وای!
ساقدوش عروس این را گفت.
او به رد پنجه ای که در کیک فرو رفته بود، اشاره کرد. گفت: نمیدونستم کسی انقدر شیفته ی کیک شده که قبل از برش یه تیکه اش رو خورده!

این برای بقیه یک شوخی بود اما نه برای من.
خاطره ای یادم آمد.
تولدش بود و هنوز کیکش را برش نداده بود. رو به من با همان شیطنت و شوخ طبعی مخصوصش گفت:میدونی اگه یه روز با کسی غیر از من عروسی کنی چجوری انتقام میگیرم؟ قبل از برش دادن کیک عروسیت میام و پنجه مو فرو میکنم تو کیکت و اینجوری میخورمش.
پنجه اش را حریصانه طوری که انگار کیک قلب عروس است؛درون تن کیک فرو کرد و تکه های کیک را زیر دندان هایش له کرد.
