سرزمینی زیر پاهای آویزان

پاهایم را در آب خنک رود فرو بردم.

خورشید داغ تابستان بر مزرعه ها و درخت ها فراخ شده بود.

آفتاب که به رود می تابید،آب مثل کریستال می درخشید.

کشاورز ها برای گندم و میوه و باران می خواندند.

درخت ها حض می‌کردند و شاخه هایشان را با جست و خیز آواز تکان می دادند.

عرق بر پوست گردن و پیشانی کشاورزان می درخشید.

خستگی ،برایشان معنای زندگیست.

در شهر،مردم بازی گرانِ زندگی هستند.آن ها برلیان و الماس بر سر و گردن خود آویزان می کنند.

اما این جا خورشید،جواهر حقیقی است که بر گردن همه می درخشد.

به بالا سرم نگاه کردم.

تاب من هنوز بر درخت بالای نهر آویزان بود.این تاب بخشی از هویت من بود که اینجا ثباتش را حفظ کرده بود.

رود،درخت،آواز های کشاورزان و زردی ذرت ها همان بود که بود.این من بودم که عوض شده بودم.

آیا او هم به اندازه من عوض شده بود؟

کودکی ام سراسر لذت و تجربه بود.

هفت سالگی ام در اوج خود بودم.بی و ادب و شورش گر.

هروقت میخواستم جیغ می کشیدم.

مثل یک بچه روباه میان علف ها،میان گل های کوکب می دویدم.

یک روز می خواستم کلاغ باشم و کل روز به تقلید آنها غار غار میکردم.

یک روز در تعقیب قورباغه یا خرگوشی بودم که گیرشان بیندازم.

یک روز تا غروب بالای درخت می نشستم و مردم دهکده را تماشا میکردم.

وقت هایی که روی تاب می نشستم،فکر میکردم در آسمان ها هستم با پاهای آویزان.

فکر میکردم شهری زیر پاهایم است و فقط کافیست تا به پایین بپرم.

وقتی داشتم تاب میخوردم و به فکر انداختن خود و فرود آمدن در سرزمین زیر پاهایم بودم،اورا دیدم.

پسر بچه ای لاغر مردنی و مفلوک که روی صورتش نشانه ای از کتک بود.

بار اول طوری خیره خیره نگاهش کردم که انگار گمشده ای را پیدا کرده ام.

وقتی دهانش را باز کرد،از دندان های شیری افتاده اش فهمیدم همسن و سال من است.

از من اجازه خواست که روی تاب کنارم بنشیند.

ازش پرسیدم رد روی صورتش برای چیست.

جواب داد:بابام کتکم زده.

گفتم:بابات دیوونه س؟

با اطمینان سر تایید تکان داد.

گفتم:پس خونتون تسخیر شده.

با تعجب که بیشتر از آنچه بود قیافه اش را بیچاره نشان میداد، نگاهم کرد.

خندیدم و گفتم:بابابزرگ منم دیوونه بود،فهمیدیم خونش جن زده شده بابای توهم دیوونه س برای همینم هست میگم خونتون تسخیر شده.

از ترس نزدیک بود خودش را خیس کند.

گفت:من میترسم‌.

گفتم:ترس نداره که بیا خونه ی ما .

آن روز اورا به خانه مان بردم.

دزدان دریایی شدیم و با سایه های روی دیوار جنگیدیم.سایه ها،ارواحی بودند که می خواستند مارا از دنیای کودکی بدزدند.

غروب وقتی خواست برگردد با سر خوشی گفت:فردا هم میام پیشت.

آن تابستان،تابستان ما بود‌.ما دو حیوان وحشی رام نشده خودمان را در دل طبیعت رها کردیم.یک شب با شیطنت شب را روی درخت سپری کردیم تا وقتی که کل دهکده به دنبالمان گشتند.

از حصار خانه ی همسایه ها به داخل می پریدیم و زرد آلو میدزدیدیم.

طبیعت قلمروی ما بود و ما حکمرانان کوچک.

سال بعد او مجبور شد برود.

روزی که به من گفت مادرش مُرده و مجبور است با پدرش به شهر برود؛شبش در رختخواب گریه کردم، همان قدر سوزان و اندوهناک که یک کودک گریه می کند.

وقتی عازم رفتن بود،دستش را گرفتم و گفتم: اگه برگشتی،من روی تاب نشستم.

نگاهم را از تاب گرفتم.

کشاورزان می خواندند :ای درخت ای پرنده ای خدا آیا هنوز زیبایی وجود دارند؟

ضعف و حسرت و حسادت دنیارا گرفته آیا هنوز زیبا یی ها وجود دارند؟

آیا هنوز چیز های زیبا وجود دارند؟

نویسنده : مهشید رضائی

پی نوشت : این داستان کوتاه الهامی بود از موسیقی seven از Taylor Swift. تیلور سوییفت یک خواننده و موسیقی دان آمریکایی است که به داستان سرایی در موسیقی ها و اشعارش معروف است. موسیقی seven یک آهنگ داستانی است درباره ی یک عشق قدیمی با ساز فولکلور و حال و هوایی شیرین درست مثل یک چای شیرین و یک عشق خالص کودکانه. پیشنهاد می کنم حتما به این آهنگ گوش کنید.