دیرینه

گزارشی بر من محول شده بود.
بنا بر شرح آنچه در فصل خزان بر بیلاق می‌گذرد.
سردبیر از من خواست سفر کنم.
از آن چه میبینم، عکس بگیرم و بنویسم تا اولین مجله ی هنری باشیم که در این باره مطلب می نویسیم.هوای سرد کوهستان بدنم را در قطار به لرزه انداخته بود.
آدم سرمایی مثل من اصلا مناسب این سفر نبود.
مطمئنم در آخر سفر درحالی‌که پتویم را مثل معشوق
بر بغل گرفته ام، آب بینی ام را بالا میکشم و داروهای رنگارنگ را از گلویم پایین میدهم.
شاخه های درختان درهم تنیده بودند.
و رنگ ها همانند پالت هنرمندی دیوانه درهم آمیخته.
آفتاب کم رمق به رنگ ها عشق می ورزید.

آفتاب این گونه تابید و من سرما را از یاد بردم.

"پاییز زمین را بوسید و ناگهان همه جا سرخ شد."
به مقصد رسیدم.
روستایی که به دلیل زمین های کدو و ذرت معروف بود.
بوی خوش محصولات در هوا پیچیده بود.
و کودکان،پرنده های آزاد در آن زمین ها بالا و پایین می جستند.
صورت ها سرخ به سان پاییز.
شال های پشمی دور گردن ها و دهان هارا پوشانده بود. نفس های خدا در رگ های آنان جریان داشت.
چیکیس... چیکیس
عکس هارا پشت سرهم می گرفتم.
چیکیس...چیکیس
از این گاو و سطل شیر زیر پستان هایش
چپیکس چپیکس
از این دندان های یکی بود یکی نبود پسر بچه ی هفت ساله.

به کتابخانه ی روستا سر زدم.ذرات غبار
در نوری که از پنجره ی بسته به داخل می تابید،
در هوا می رقصیدند.
دختر کتابدار از روستا برایم گفت.
دختر کتابدار کک و مک های خیره کننده ای
روی صورتش داشت و صدایش به آرامی
قدرت صحبت کردنش را به رخ میکشید.
کتاب هارا نشانم داد.
او گفت می تواند آنچه زنان و دختران
با دست ساخته اند را نشانم دهد.

به اتاقی در امتداد کتابخانه رفتیم.
آن جا گویی گالری کوچکی بود از صنایع دستی.
به قالیچه ها دست کشیدم.ظرافت وجود زنان
روستایی را زیر پوست دستم حس کردم.
به قالیچه ای سرخ چشم دوختم.
قالیچه ای که آهو ها در دشت های نخی جست و خیز میکردند.
از چپ به راست این قالیچه ی بزرگ چشم دواندم.
وحشت و نگرانی بر دلم افتاد.
درختان در آتش می سوختند.
و آهو ها در فریادی خاموش کباب می شدند.

رو به چهره ی دختر کتابدار گفتم:
"چرا این قالیچه اینگونه است؟"
دختر در چشم هایم خیره شد.
اشک در چشمانش درخشید.
گفت "دیرینه"
زیر لب تکرار کردم "دیرینه؟"
بیرون از دیوار های کتابخانه، مردان آواز می خواندند‌.
برای آب دار شدن نارنگی ها،
برای برشته رنگ شدن کدوها و ذرت ها.
برای خزان.
برای مهتاب آبی رنگ که شب ها
بر همه جا می تابد. و برای باران
که به زمین ها نفس می دهد.

قطار بازگشت به ایستگاه رسید.

روی صندلی آن نشستم؛با لبخندی که روی صورتم نشسته بود.

قطار سوت کشید و سنگین حرکت کرد.

پشت به روستا بودم.

برگشتم تا برای آخرین بار مناظر را ببینم.

تنم یخ کرد.

مزه ی تلخ وحشت در دهانم پخش شد.

جز تعداد اندکی درخت خشکیده،
و ابر سیاه روی سقف آسمان آن آبادی چیز دیگری ندیدم.
پس کجاست آن درخت های سرخ و کدوهای زرد؟
آن رودهای پر آب و آفتاب گرم؟
هنگام بدرقه ام را به یاد آوردم.
وقتی دختر کتابدار گفت:
"قطار تو را ها از بند زمان به اینجا آورد.
دیرینه را به یاد بیاور.
ما در دیرینه اینگونه بودیم.
قبل از اینکه آتش همه چیز را ببلعد ما اینگونه بودیم."