نوشته ای الهام گرفته از موسیقی بهار آنتونیو ویوالدی و شعر گل های نرگس ویلیام وردزورث"
از بهار می گویم...
فصلی که زندگی می بخشد.
گل ها از بین برف های آب شده سر در بر می آورند و نسیم مطبوع گندم های گندم زار هارا تکان می دهد.
موسیقی spring با ریتم های گاه موزون و گاه با بالا پایین های پرشور یاد آور همان باران هاییست که همراه با باد های خروشنده می بارند.
رعد آسمان را می لرزاند و چندی بعد شبنم بر روی گل ها می نشیند.
مه تپه هارا در بر می گیرند و پروانه ها با هر قدم یک شاعر از درون جماعت گل ها،به بیرون پرواز می کنند.
قلب شاعر می تپد و اینگونه می سراید :
همچون ابری که بر فراز دره ها و تپه ها به پرواز می آید،
تنها و تک پرسه می زدم که ناگهان،
جماعتی دیدم،
دسته ای از گل های نرگس،
در سایه ی درختان و پهنه ی دریاچه،
این جا و آن جا،
همراه با نسیم،رقص و پایکوبی می کردند.
همچون ستارگان نشسته بر دامان راه شیری،
پیوسته می درخشیدند و می تابیدند،
و راهی دراز و بی انتها را،
دوشادوش خلیج می پیمودند،
به یک نگاه،هزاران گل نرگس را،
رقصان و شادان دیدم.
موج ها می رقصیدند،همراه و همگام،
اما این نرگس بود که خوش تر از امواج خروشان می نمود،
با این چنین همراهان فرحناکی،
شاعر را جز شادی چه می توان کرد
خیره ماندم و خیره،
و عاجز از درک این ثروت بزرگ،
که از تماشای این منظره دلفریب مرا نصیب شده بود.
هنگامی که در فراغت خود،تنها میان خانه،
در اندیشه فرو می روم،
گل های نرگس را به چشم پنهان خود می نگرم
این است لذت تنهایی.
آن گاه است که قلبم از شوق لبریز می شود و
با گل های نرگس به رقص و پایکوبی بر می خیزم.
شاعر :ویلیام وردزورث
مترجم : دکتر مسلم ذوالفقارخوانی
