دلنوشته

آنجا که انسان برده شد دست پایش همه با یک صدا در سر بسته شد پیام آمد که پاره کن بند اسارت رو فریاد بزن نام مرا بیرون زتو نیستم بنده ای من پیدا کن خود را فریاد بزن رها کن خود را صدا کن مرا در تعجب بودم که کیست مرا صدا میزند رفتم به درون دیدم که من اویم او من است هر دو نوریم من از وجود او بودم آرام شدم در جسم خویش فقط از برون فریاد زدم که تو بودی من ندیدم من خواب بودم من اسیر خاک بودم سپاسگزارم که هستی هستم با وجود تو دیگر اسیر نیستم جهانت به زیر پایم میرقصد کوهایت میلرزد چشمانم چیزی میبیند که تا الان ندیده بودم آرام شدم رها شدم همه چی رو رها کردم چشمانم رو بستم دعوتت رو لبیک گفتم امد ای که جانم به قربانت