مادر❤

گاهی دلم میخواهد به گذشته ها بگرزیم زمانی که مادرم روی صندلی اش کاموا به دست برایم کلاه ابی رنگ را می بافت و دور سرم اندازه اش را میزد به همان زمانی که از ترس تنها مامن ارامش من مادر بود که ترس رخنه کرده در دلم را بیرون میرانید زمانی که هنوز کودک بودم و چیزی از زمانه و بد تا کردن هایش نمیدانستم....زمانی که رسم عاشقی بلد نبودم زندگی ام زود تاخت و من دست تنها بودم در تاریکی اطراف....دیگر نه مادری بود نه کاموای ابی رنگ کلاه....ونه اغوش گرمش....فقط یک دل شکسته ماند که همه هروز خرد ترش میکردند و ارامشش را زیر تاریکی ها مخفی کرده بود...