ویرگول
ورودثبت نام
مریم
مریم
مریم
مریم
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

برخاستن از نو در نیمۀ دوم عمر (قسمت یازدهم)


این روزها مریم صبورانه‌تر از پیش با من سخن می‌گوید. مهربانی ذاتی‌اش این‌بار با پختگی خاصی همراه است. او این روزها هرچند شکوه‌هایی هم دارد که به برنامه‌هایش کم می‌رسد و برنامه‌ریزی‌اش مدام به هم می‌خورد و گاه کلا در طول روز به یک سوم از آن لیست کم حجم کرده هم نمی‌رسد و می گوید کلافه است که هرچه خود را جمع و جور می‌کند و برنامه‌ها را مختصر باز همیشه موضوعی او را از انجام همان اولویت‌ها باز می‌‌دارد.

  • باید بیشتر روی خودم کار کنم خیلی وقت‌سوزی دارم. یا سر غذا پختن یا کارهایم یا عصبیت‌هایم. دوستم می‌گفت در زمان حال باش و از ذهنت بیرون بیا. این بهترین هیپنوتیزم است. راست می‌گوید. من همیشه می‌گفتم مادرم همیشه در ذهنش هست و اصلا حالی‌اش نیست این بیرون چه می‌گذرد و از گذر همان ذهن همه چیز را می‌شنود و بررسی می‌کند و این همه خطا مدام از او سر می‌‎‌‌‌زند. گاهی حتی چیزی می‌شنود از ما، چنان معکوس و جبهه گیرانه پاسخ می‌دهد که انگار یک کلمه از ما شنیده مابقی را خود ذهن چیده و درهم پیچیده بسیار متفاوت از واقعیت. متاسفانه این عیب بزرگم را بسیار کوچک دیده بودم و عیب بزرگ مامان را در ابعاد متفاوت در خودم کمتر مشاهده کرده بودم.
  • خلاصه که این بار با همۀ سختیِ کلاسم قصد جا زدن ندارم و اینکه مجبورم در وبینار سخنرانی داشته باشم این هم من با این نوسانات مژه و ابرو، باز نمی‌خواهم که دوباره و هزار باره ترک صحنه کنم. اما اصلا بهتر است حالا به آن فکر نکنم وگرنه یا باز مژه‌ها و ابروها را می‌کنم یا از ادامۀ کلاس انصرا ف می‌دهم و دوباره نیمه کارۀ دیگری شکل می گیرد و زندگیم در همین باتلاق می ماند و می گندد و من در نهایت حسرت‌هایم جان می‌دهم. که باز این به کنار، به چه خفت و نیازمندی جان بدهم هم نکتۀ دیگری است. زیر بارِ خفت خواهر و برادر؟ زیر خفت بارترین شرایط؟
  • از سویی پذیرفته ام که برخی چیزها تاریخش گذشته. به آن نیندیشم و خویش نیازارم و در خویش نپیچم. رها کنم و مطابق الانم هدفی پیش گیرم. اما این‌بار هدفی نزدیک به خودم علایقم و توانمندی‌ها و ضرورت‌هایم. الان اگر بخواهم موسیقی (تار) را شروع کنم دست کم پنج سال طول می‌کشد تا بتوانم مشغول به کار شوم اما اگر کاری داشته باشم بعدتر اگر مایل بودم می‌توانم برای دلم موسیقی را آغاز کنم.
  • الان فقط باید به نظم دهی کارهایم بیندیشم و نیز شکرگزاری را فراموش نکنم. به ساعت و توانمندی درونی خودم توجه کنم و خودم را زندگی کنم و پیش روم.

- گفتم منظورت چیست؟ غارنشین می‌خواهی بشوی؟ یعنی چی؟ متوجه نمی‌شوم. یعنی اصلا به پیرامونت بی‌توجه باشی؟ از فنون و قوانین کار و مدیریت سر باز زنی؟ کلا می‌خواهی بی قید به همه چیز شوی؟

*خنده ای کرد و گفت نکن نگو. تو که می‌دانی من با هیجان هم تندتر و هم با لهجه‌تر و هم بقول آقای ... مبهم‌تر حرف می‌زنم. آخر مگر قرار است تارک دنیا شوم؟ مگر یادت رفته مثال همیشگی‌ام را؟

_مثال همیشگی‌ات؟

  • درخت سیب سیب می‌دهد و درخت آلبالو هم آلبالو. حرف من این است که می‌خواهم به خودم ایمان بیاورم. خودم و استعدادهای خودم را زیست کنم. نقش دیگری لباسی است که قوارۀ تن من نیست و نقش من نیز از آن دیگری نیست. هنوز ابعاد قضیه برای خودم کامل واضح نیست. مسیرم مه آلود است اما مه گذراست و پسِ آن نور است.
۲
۰
مریم
مریم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید