
بعد از مدتها او را میدیدم. کمی شوکه شدم. و البته شادمان از مژگان مشکی و ابروان بدون مدادش. صورتش تکیده شدهبود. بینیاش که همیشه به شوخی اما کاملا جدی میگفتم نیمرخ و رختمام بینی تو خوشنماست حالا با این صورت تکیدهتر و تحلیل رفتهتر بزرگ و پهن میزد. موهایش را کوتاهتر از همیشه کرده و به سمت چپ شانه کردهبود. چینهای صورتش که اصلا وضوح زیادی نداشت آن سه سال پیش، حالا عمیقتر شدهبود. به خودم آمدم و نگاهم را جمع و جور کردم که متوجه ناراحتیام نشود و اشاره کردم به مژههای زیبایش. خندید و گفت کاش تقریبا یک ماه پیش میدیدی. این بخشهای خالی هم پر بود. با این حال باز هم شکر که به قهقرا نرفتم و خندید.
راست میگفت. گوشه خارجی پلک بالا چشم راست اندکی خالی بود و پلک پایینش نیز. اما نه مثل قبلترها. پلک چپ وضعیت بهتری داشت و طبعا زیباتر بود.
کلی من حرف زدم و بعد گفتم خب حالا تو بگو.
گفت که هفته پیش بعد از چندین سال عکس انداخته و بنابر پیشنهاد خواهرش که گفتهبود طبیعی باش. و او با لبخندی بسان سالیان دور که عکس میانداخت چند عکس انداخته بود و اینکه چقدر شب قبلش برای خودش رویابافی کرده که مثلا این چنین عکسی در پروفایل اینستاگرام و کلاب هاوس بگذارد.
و وقتی به خانه برگشته بود و عکسها را خواهرش به گوشیش ارسال کرده بود بسیار سرخورده شده و یکی یکی حذف کرده بود و چند تا کمتر ناجور را نگهداشته بود و یک عکس که اندکی نیمرخ به شکل بهتری افتاده بود و چروک و ناهماهنگی نداشت را در پروفایل گذاشته بود و از سویی احساس فریب کاری کرده بود چون دوستان ندیدهاش قیافهای کلا دورنما از او می دیدند فاقد هرگونه چروکی. عکس را نشانم داد. گفتم ربع نیمرخ است که و خندیدیدم. و گفت یکهو احساس پیری کرده بعد از دیدن عکسهایش و من هم با شیطنت طنز آلود ذاتی ام اندکی سر به سرش گذاشتم و خندیدیم. ناگاه پرسیدم نکند سر این موضوع بعد مژه ها را کندهای؟
گفت صبر کن، هنوز ماجرا ادامه دارد. گفت تصمیم جدی گرفتهبوده که به حوزۀ هنری برود و کلاس حضوری بگیرد و در این میان شاید کاری هم پیدا کند نیمهوقت و نیز روابط انسانی جدید و واقعی نه مجازی بسازد و نیز کمتر نزد آن مادره بماند، مادرش واقعا بیش از نود درصد مواقع غیر قابل تحمل بود.
از حرفهایش جنین برداشت کردم که رو به سوی تغییر و حرکت دارد هرچند مثل همیشه تنهاست و حالا تردیدهایش بیشتر. در این میان هرچند ریسک پذیری دیدهبود ورود مجدد به هنر را اما گفت چند ماهی است کار استادی را به صورت آنلاین دنبال میکند و میداند که درست انتخاب کرده اما گاهی میگوید نکند به خاطر وسواس است که این وادی هنر که بیشتر در تنهایی خلق میشود را انتخاب کرده است.
از طرفی دوستی که او نیز متخصص همین کار بود اما خارج از ایران زندگی میکرد و اتفاقا با مریم تقریبا همسن و سال بود نیز گهگاه به او نظرات مشورتی دادهبود که باعث جلب نظر مریم شدهبود. این دوستی در کلاب هاوس شکل گرفته بود.
در مشورت با این دوست جدید و پاسخ مبهم و گیجکننده این استاد، ناخودآگاه و تردیدهای مریم بالا زده بود. نفهمیدهبود که منظور این استاد چه بوده. آیا بیخیال شود و برود دنبای کار درست درمان یا شش ماه وقت بگذارد و از همین وادی وارد کار شود. این دوست متخصص تا به حال اینقدر ناموزون و مبهم سخن نگفته بود. مریم ماند و تردیدها و ترسها و احساس نقص و شرم و بیکفایتی و زیر بار این موضوع نتوانسته بود تاب آورد و این دردها به مسالۀ پیری صورت گره خورد و آن شبِ عهد شکن شکل گرفت.
گفت فردای آن روز قرار بود که برود به حوزۀ هنری و آنجا پرسش و ثبتنام کند و اتفاقا قبل از اقدام به مژه کندن لباسهایش را اتو کرده و برنامهریزی برای فردایش را انجام داده بود.
میگفت باورم نمیشد که من بعد از این مدت دست به مژه شوم و چنین بلایی سر پلکها و روانم بیاورم و تمام امیدم به بهبودی از این جرثومه نقش بر آب شود. اصلا حالم خوب نبود. از سویی میگفتم این ناخودآگاه رذل نمیخواهد من به منزلی نو وارد شوم و مدام ذکر مصیبت میکرد که مثل کلاس محتوانویسی میشود که آن قدر ذوق داشتی کاری یاد بگیری و مشغول شوی و نیمه رها کردی و از سویی میگفتم این کلاس بسیار پشتیبانی مزخرفی داشت و واقعا خوب نبود. تقصیر من نبود. از همین جدالها داشتم که نهایت تصمیم گرفتم با این قیافه و ورم پلک فردای آن شب نروم و به دو سه روز بعد موکول کنم.
صبح که بیدار شدم به زحمت، دیدم مثل حالت جنینی در خود جمع شده خوابیده بودم و ناگاه دلم برای خودم و مریم کوچولوی درونم سوخت و گفتم بس است این بیپناه گذاشتن مریم کوچولو. هرچند دیر بیدار شده بودم اما سریع کارهایم را سامان دادم و رفتم و پیرامون کلاس پرس و جو کردم و برگشتم. نشد چرخی در شهر بزنم بدنم حس و جان نداشت و کارهایم مانده بود و خانۀ شلوغ همیشه برنامه هایت را بهم می ریزد. تند می رفتم اما از زیبایی شهر غافل نبودم و هوای خوب و کمی نامتعارف گرم و لباس گرمی که به تنم اضافی می زد. آمدم و گفتم هیچ کس در نهایت واقف کامل به شرایط دیگری نیست و هر کدام ما نهایتا خود انتخاب می کند که چگونه پیش برود.
آمدم و بعد از انجام کارها رفتم سراغ گوشی . مردد بودم کدام گزینه و مربی را انتخاب کنم که در هنرکده معرفی کرده بودند. و توان دو کلاس ندارم کدام را بروم که به کلاس آنلاین و تخفیف دار مربی که کارهایش را دنبال می کردم رسیدم و تصمیم گرفتم ریسک کنم شرکت کنم و خودم را در معرض کار یک مربی کاربلد بسپارم تا اینکه به تردید انتخاب با کدام مربی در کدام حیطه. بعد هم تصمیم گرفتم که حتما در هفته یک یا دو بار بروم بیرون از خانه و خلاصه که در این چرخ زدنها شاید کار نیمهوقت مناسبی را هم جذب کردم و خندید.
می گفت حالا تا سه ماه بعد از عید وقتش به کلاسها پر است اما دلهره ی این گام بزرگ را دارد.
نکند پشیمان شوم. نکند پول الکی پیش پرداخت کردم و نشود کلاس بروم و پولم بپرد. آخر یک از کلاسهایش بعد از نوروز بود. هردو با همین مربی. به او گفتم این ها استرسها طبیعی است و گاهی نیز بعضا بازدارندههای درونی است که کنج قبل امنِ هرچند بسیار ناخوشایند پیشین را به حرکت رو به جلو ترجیح میدهد. به قول خودت پیری در راه است و برنمیتابد این همه تعلل را. شروع کن و با نوشتن احساساتت آنها را مهار کن. یا بیهودگیاش را ببین و رها کن.
خلاصه که کلی حرف زدیم از مسایل روز و جامعه و فشارهای اقتصادی و رنجهای بنیادی و گفت: انسان همیشه در رنج است و رنج میکشد بویژه در این سوی کره زمین. پس تصمیم دارم بیش از این با تعلل خویش بار سنگیننتری بر دوشم ننهد.
برای هم آرزوی سلامتی و شادی کردیم و تشکر کردم که پذیرفت دعوت دیداریم و خداحافظی کردیم.