
برایم ایمیل فرستاد. گفت لوس بازی. اما من گفتم دوست بازی. گفت اعصابم کوبیده و لهیده و بریده شده از سرعت نت. ترجیح دادم از این طریق از تجربهام برایت بگویم. و تو میدانی که من در شیر کردن (به اشتراک گذاری) تجربهها بینهایت مشتاقم. ایمیلش را باز کردم:
_مرمر جانم یادت مانده که من صبحها کمی برای خودم مینویسم؟ اوایل با ذوق بیدار میشدم برای نوشتنش اما مدتی بعد دیدم بچهها میگویند صفحات صبحگاهی که بیست دقیقه بیشتر وقت نمیگیرد تو چرا اینقدر طول میکشد؟ لابد فاصله ذهن و دستت زیاد است. باید به مرور کم شود این فاصله و دستت تندتر. خلاصه این شد عذاب برتر. از اوایل سه صفحه آچار تقریبا یک ساعت رسیدم به چهل و پنج دقیقه تا پنجاه دقیقه ولی بعدش هرچند این فاصله کم شد و روانتر شدم اما باز طول میکشید و دیگر خطم هم قابل خواندن نبود. بسیار زشت و بدخط.
مدت سه ماهی چنین بود. امروز صبح حین نرمش برای پای پرانتزی و کمردرد دیدم که ای بابا چقدر عذاب میکشم تازگی از ورزش و شلنگ تختهای و بیتمرکز دارم حرکاتی را با اکراه انجام میدهم که زودتر تمام شود بروم سر صبحانه و کارها. و بارها چنین شده که من دیر بیدار شدهام و بعد از نوشتن به کارهای صبحانه مشغول شدهام و بعدش هم که زنگ مریم بیا برو آشپزخانه دارم و علیرغم قول سخت و سفتی که دادهام که بعدش ورزش میکنم متاسفانه دریغ از کمی نرمش.
خلاصه که دیدم این چه وضعی است نه پاها بهتر شده نه چیزی. همان جا به خود آمدم دیدم که اسیر یک سری الگو شدهام که با ساعت و سرعت درونی من مطابقتی ندارد. دارم عذاب میکشم. از نظر برنامهریزی مطابق هر کتاب و آیینی پیش رفتم شکست خوردم.
بدتر از همه اینکه کیفیت کارم فدای این سرعت و کمیت کم چه در ورزش و چه در کتاب خواندن و نوشتن تحت تاثیر این الگوهای متداول شده است. بزرگترین زمان برای نوشتن همان اول صبح است که آن هم به این میگذرد تند تند و بی لذت بنویسم. ورزش و خواندن کتاب نیز.
من الگوی درونی خودم را دارم و طبق این الگو و آن الگو فقط اذیت میشوم و در برنامهام شکست میخورم و احساس میکنم یک اهمال کارم و بس.
از امروز با کیفیت متناسب با درونم میخوانم مینویسم و ورزش میکنم و برایت از نتیجه کار خواهم گفت. خرسندم از این دریافت و رهیافت.
دوستدارت مریم