ویرگول
ورودثبت نام
مریم
مریم
مریم
مریم
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

برخاستن از نو در نیمۀ دوم عمر (قسمت دهم)

_ گاهی به سختی می‌توانم این تنهایی عمیق که در انحصار هیچ‌کس نیست و در همه هست را تحمل کنم. عجب سنگینی دارد. چه دردناک است. آن لحظات به مادرم می‌اندیشم. او همیشۀ همیشه از تنهاییش گریخته. یا با مشغولیت‌های وسواسی، یا بچه‌زایی یا هرچیزی که او را از اندیشیدن به تنهایی باز دارد. من اینک اما درک می‌کنم حالش را.

دو سه روزی است به سفر رفته‌اند و به اصرار او را برده‌اند. چون می‌دانند که اینان فرصت زیادی ندارند و همین چند قدم که با سختی و دارو می‌توانند بردارند معلوم نیست فردا روز بتوانند یا چه می‌شود. اندوهگین هستم وقتی خودم نمی‌توانم از فرط اضطراب مژه نَکنم یا ابرو یا دوتا شوید مانده بر سر که رشد خوبی ندارد را مدام کوتاه نکنم از او چه توقعی هست چنین نکند و نباشد که نه در فضای مجازی است و نه می‌خواهد باشد و نه جز پختن و شستن کاری بلد است و نه در فضای واقعی دوستی دارد. فقط خواهر شوهرها و خواهرش و دوتا فامیل دورتر تماسی دارند تلفنی و بس.

اینکه من هنوز به مرحله ای نرسیدم که لااقل خیالشان هرچند هم از من بدشان بیاید راحت باشد از آیندۀ اقتصادی و کاری من، اینکه بتوانم حداقل سربارشان نباشم و کمک به آنها بماند پیشکش، خنجرهایی بر روحم میزند. خلاصه این دلتنگی و اندوه در تنهایی بدجور آمده سراغم. مصمم‌تر شده ام برای هدفی که پیش گرفته‌ام اما به تنهایی کافی نیست برای از تردید رها شدنم.


کلاب هاوس و جدل‌ها و تلخی‌ها روانم را فرسوده و حالا که من باید در وبینارها و جلسات آنلاین شرکت کنم و تمرین بیشتر، ترجیحم حذف این اپلیکیشن هست. امیدوارم زودتر این فضا نیز بهتر شود و قابل تحمل‌تر و فضایی برای گفتمانی بدون فحاشی. الان که فکرش را می‌کنم می‌بینم این وقت که برای جلسات کلاب هاوس می‌گذارم بهتر است صرف خواندن کتاب‌هایی شود که صرفا خواندن‌شان کافی نیست و من هم دیگر جارو برقی اطلاعات و کتاب‌ها نیستم. که می‌خوانم برای پیاده کردن آن در زندگیم.


راستش دیگر از حرفها و تغییرات مریم تعجب نمی‌کنم. می‌بینم تلاش می‌کند برای بهبود خودش. از روانش تا جسم و جانش. مدام دارد زمین می‌خورد و بر می‌خیزد. تازگی‌ها آنقدر از حرف و انتقاد آشفته نمی‌شود که تازه با خودش می‌گوید که چگونه می‌تواند از این موضوع برای برداشتن گامی رو بجلو بهره ببرد. سعی می‌کند با توجه به اینکه اینقدر مسائل بیرون پیچیده و تلخ شده که مغزش قفل کرده به خویش باز امید دهد و نیز اینکه واقعا هراس دارد به آینده بیندیشد و بنابراین تصمیم دارد فقط به حال بیندیشد. می‌گوید ظرفم پر از ترس است و ترک خورده و تاب آوری شده مشکل. بنابراین گرچه هراس آینده دست از سرم برنمی دارد اما تنها راه خودکشی نکردن به امید زیستن و در حال زیستن است.



فضای مجازیتنهاییحالآینده
۱
۰
مریم
مریم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید