سلام!این دومین پست منه!امیدوارم حالتون خوب باشه.یلداتونم مبارک!
تصمیم گرفتم یه تجربه ی شخصی رو باهاتون به اشتراک بذارم.چون احساس می کنم اینطوری حتی اگه یک نفر مثل من از دوستش ضربه خورده،احساس تنهایی نمی کنه و شاید،فقط شاید بتونه مشکلش رو حل کنه.
شاید یک ماه پیش بود که توی گروه دوستانمون توی فضای مجازی از دوستم پرسیدم: انیمیشنی که بهت معرفی کرده بودم رو دیدی بالاخره؟
و گفت:انیمیشن دوست ندارم.
من که اون انیمیشن رو بارها دیده بودم و احساس می کردم یکی از بهترین انیمیشن های دنیاست،دوست داشتم دوستم هم اونو ببینه تا باهم راجع بهش صحبت کنیم،و اون حس خوبی که در من به وجود آورده بود،توی وجود دوستمم باشه.
ولی مشکل اینجاست که اون موقع نمی دونستم،که درسته که اون دوست منه،ولی قرار نیست هرکاری که من میگم بکنه!
من در جوابش گفتم:خیلی جبهه می گیری!
و اون گفت:قرار نیست هر چی بهم میگی انجام بدم!مگه تو خودت فیلما و آهنگایی که بهت گفتم ببین و گوش کن رو دیدی و گوش کردی؟
و دیدم راست میگه!توقع بیجایی داشتم.درسته نیتم خوب بود.دوست داشتم تجربه هام رو باهاش به اشتراک بذارم.اما خب فهمیدم قرار نیست همه از چیزایی که من تجربه کردم خوششون بیاد.درست مثل نوشتن این پست!قرار نیست هرکی که اونو میخونه لایکش کنه یا خوشش بیاد.
اما من یه کار خیلی اشتباه در اون لحظه انجام دادم.نمی دونم چرا اینکارو کردم.احتمالا لجم در اومده بود!
در جوابش نوشتم:آره!همه ی آهنگایی که گفتیو گوش کردم!
من...من با پونزده سال سن...من کلاس دهمی دروغ گفتم.اونم نه به یه آدم معمولی!به بهترین دوستم دروغ گفتم.
اما اون باور نکرد.گفت:باشه تو راست میگی!
فکر کردم که دیگه بحثمون تموم شده اما یهو دیدم دوباره پیام داد:جدا از این مسئله ثمین تو تازگیا خیلی به من توهین و بی احترامی کردی و من هیچی بهت نگفتم!
یادم نمیاد در اون لحظه چه واکنشی نشون دادم.اما مطمئنم جا خوردم.
من آدم شوخ طبعی هستم.زیاد شوخی میکنم.مخصوصا اگر طرف مقابلم یه آدم خیلی نزدیک باشه.مثل دوست صمیمی!و توقع داشتم دوستم اینو بدونه.ما نزدیک به چهار ساله که باهم دوستیم و توقع داشتم منو بشناسه!بدونه من اگر چیزی گفتم شوخی کردم!
و همین رو هم براش نوشتم:من هیچوقت بهت توهین نکردم.اگه از شوخیام همچین چیزی برداشت کردی ببخشید.
با خودم گفتم خب دیگه تمومه!دعوا تموم شد!
اما نوشت:لازم نیست غم و غصه و دردودلاتو بیاری واسه من و بقیه وقتا ضایعم کنی!
(من متن پیامشو تغییر دادم چون از الفاظ جالبی استفاده نشده بود.اما اصل مطلب همونه)
و من شکستم.خیلی ناجور شکستم.تنها چیزی که توی ذهنم بود این بود که من همیشه با دوستم بودم.چه وقتایی که من خوشحال بودم و اون ناراحت.چه وقتایی که برعکس بود.همیشه تو همه ی شرایط باهم بودیم.هر دومون دردودل می کردیم!هیچوقت نشده بود که فقط من غر بزنم و دردودل کنم.
به تک تک اتاقای مغزم سرک کشیدم تا اون روزیو پیدا کنم که فقط من سر دوستم غر زده باشم.پیدا نشد!
و برای حسن ختام هم گفت:لطفا قبل از اینکه حرف بزنی یکم دربارش فکر کن!
راستش اینو خیلیا بهم گفتن تاحالا.منم قبولش ندارم.چون تمام اونایی که اینو بهم میگن خودشون لحظه ای به حرفاشون فکر نمی کنن.
اون روز من خیلی گریه کردم.معمولا آروم گریه می کنم و تو خودم می ریزم.خیلی وقتا کلی گریه می کنم و خانوادم نمی فهمن.اما اون روز جوری گریه کردم که فکر کنم همسایمونم فهمید!چیزی نبود که بتونم تو خودم بریزم.اون بهترین دوستم بود و حالا تمام باور هام راجع بهش از بین رفته بودن.
تقصیر هردومون بود.ولی هنوزم مطمئنم که من همیشه و همه جا باهاش همراه بودم.
از اون روز به بعد یکم تغییر کردم.خیلی وقته به کسی فیلم،کتاب یا آهنگ معرفی نکردم.اگر هم بکنم،اصرار نمی کنم.یه بار میگم و بس!اگه طرف مقابلم مشتاقش باشه،خب از تجربم استفاده می کنه.
یاد گرفتم از همه توقع داشته باشم.منظورمو اشتباه نگیرید لطفا!منظورم اینه که از همه توقع داشته باشم که یه روز دلمو بشکنن.من تمام عمرم فکر می کردم یه دوست هیچوقت دل دوستشو نمیشکنه.اما فهمیدم که اینطوری نیست!
یاد گرفتم که همیشه دردودل نکنم.حتی با دوستای نزدیکم.چون بعضی چیزا باید تو دل خودمون بمونه.شاید دوست صمیمیمون به روی خودش نیاره،اما واقعا از حرفامون خسته شده!
از اون روز به بعد،رابطم با دوستم مثل قبلا نیست.قبلا هراتفاقی که می افتاد،چه خوب و چه بد،بهش میگفتم و ازش کمک میخواستم.اما الان سعی میکنم از مامانم کمک بگیرم،یه جورایی رابطم با مامانم بهتر شده.چون به نظرم هر اتفاقیم که بیفته مامانم قرار نیست از من و حرفام خسته بشه.
و مهم ترین چیزی که یاد گرفتم اینه که اگه من از چیزی خوشم میاد،دلیلی نداره که همه خوششون بیاد!حتی اگر بهترین در دنیا باشه!چون سلایق متفاوتن و هرکسی با دیدگاه خاص خودش به دنیا نگاه می کنه.
خواهشی که ازتون دارم اینه که لطفا چیزایی رو خوندین تو زندگی به کار نبرید!چون اینا حرفای یه دختر ۱۵ سالست که تازه داره با زندگی و آدماش آشنا میشه و دلیل نمیشه که چون این تجربه رو کسب کرده،چیزایی که یاد گرفته درست باشن!
اما این دختر ۱۵ ساله ازتون خواهش میکنه اگر تجربه ای در این زمینه دارین،باهاش به اشتراک بذارید و راهنماییش کنید!ممنونم ازتون!