
سلام!امیدوارم حالتون خوب باشه.این،سومین پست منه.
من دو تا خواهر دارم که جفتشون از من بزرگترن.یکیشون سیزده سال و اون یکی هم هشت سال از من بزرگتره.
همونطور که میشه حدس زد،زیاد حرف مشترک نداریم.و این موضوع احتمالا از وقتی که خیلی بچه بودم منو اذیت می کرد و می کنه.هرچند هر چی که بزرگتر شدم،و یه جورایی به دنیای اونا نزدیک تر شدم،یکم صمیمی تر شدیم.اما هنوزم که هنوزه،اون حس صمیمیت و دوستی بین ما شکل نگرفته.
خیلی وقتا که دلمون میگیره و دوست داریم با هم حرف بزنیم،نمیتونیم!بار ها شده که دلم گرفته بود و نیاز داشتم با کسی حرف بزنم.ولی تا خواستم حرفمو بگم احساس کردم ممکنه غمی که توی دلمه برای اونا خیلی مسخره و کوچیک باشه.یا حتی ممکنه جدی نگیرن.
خیلی کم پیش اومده که مستقیما حرف دلمو بهشون بگم.همچنین اونا هم نتونستن به طور مستقیم باهام حرف بزنن.یادمه یه شب که کنار خواهر بزرگترم خوابیده بودم،بهم گفت:میشه دستتو بگیرم؟
میدونستم ناراحته.میدونستم دلش از چیزی گرفته.اما نه من تونستم ازش بپرسم،نه اون چیزی بهم گفت.
اون شب تا نیمه های شب خوابم نبرد.نمیخواستم توی خواب اتفاقی دستشو ول کنم.دوست داشتم تا ابد دست همو بگیریم.حتی اگه قرار بود هیچوقت بهم نگه که چرا ناراحته.
اما قسمت عذاب آور،برای من این نیست که نمیتونیم باهم راحت حرف بزنیم.ناراحتی من از اینه که دوتا خواهرام می تونن خیلی راحت باهم حرف بزنن!
کلی راز پیش هم دیگه دارن.هرموقع دلخور یا ناراحتن باهم صحبت می کنن.با هم می رن سفر.باهم می خندن.با هم گریه می کنن.و من مثل احمقا بهشون خیره می شم.بهشون فکر می کنم.به این فکر می کنم که خواهر داشتن چه حسی داره.
معمولا حرفامو با دوستام می زدم.اما اگه پست قبلیمو خونده باشین،احتمالا می دونین که تازگیا با اونا هم اونقدر صحبت نمی کنم.
پس طبیعتا حرفامو اینجا می نویسم.حرفایی که به کسی نگفتم.شایدم گفتم اما کسی نشنیده.
من تنهاییمو با چیزای مختلفی از بین می برم.تازگیا که حالم خیلی بد بود،پادکست کمکم کرد.شب ها موقع خواب پادکست گوش می کنم.بهتون پیشنهادش می کنم.واقعا عالیه.من خودم موضوع پادکست هایی که گوش میدم حول موسیقی و شعر و روانشناسیه.
چیز دیگه ای که واقعا کمکم کرد،کتاب بود.مخصوصا کمیک.اکثر کتابام ژانرشون فانتزیه.زیاد رئال نمی خونم.به اندازه کافی چیزای واقعی کنارم هست،برای همین چیزای غیر واقعی رو ترجیح می دم!
و اما نگم براتون از موسیقی.معجزه می کنه.نه ققط وقتی ناراحتین.همیشه!
من خودم اکثر آهنگام راک یا متالن.از سیزده_چهارده سالگیم به این سبک علاقه مند شدم.انگار که اون نیمه ی تاریک وجودم با این سبک روشن شد و حالم رو خیلی بهتر کرد.
و مهم تر از همه،خودم و اینجا،ویرگول.خیلی اینجا احساس راحتی می کنم.چون خودمم.نقش بازی نمی کنم.راحت تر از هر جای دیگه ای رفتار می کنم.حرفای دلمو می زنم.
تازگیا یوتیوب هم میرم.ویدیو های کوروش و میا رو نگاه می کنم و از ته دل می خندم.حالم بهتر می شه وقتی می بینم همه تنها نیستن.
در کل بگم،آدم بالاخره یه راهی پیدا می کنه که حالشو خوب کنه.اگه الان که دارین این پستو می خونین،ناراحتین یا احساس تنهایی می کنین،ناامید نباشین.بالاخره یه روزی اینم میگذره و تموم میشه.هیچی همیشگی نیست.نه خوشحالی و نه غم.
ناراحت نباش دوست من.تو تنها نیستی!
راستی!شما تنهاییتونو با چی یا کی شریک میشین؟