
من از روزهای شلوغ و پرمشغله خوشم میآید؛ از آن روزهایی که آنقدر درگیر زندگی میشوی که اصلاً نمیفهمی ثانیهها چطور میگذرند. البته گاهی هم بیکار بودن را دوست دارم؛ کلاً بستگی دارد آن روز حوصلهی کدام مدل زندگی را داشته باشم! 😂
امروز با مامان رفتیم بیرون. مامان به خاطر ورم پایش هنوز نمیتوانست کفش بپوشد و مجبور شد صندل بپوشد. یک زمانی این موضوع باعث خجالتم میشد، اما امروز اصلاً خجالت نکشیدم. نمیدانم بزرگتر شدهام یا دیگر آنقدر برایم مهم نیست مردم چه فکری میکنند؛ ولی هرچه بود، حس خوبی داشت.
با اسنپ رفتیم بانک. بانک، با تمام شلوغی و صفهایش، برای من یکی از دوستداشتنیترین جاهای دنیاست. شاید برای خیلیها بانک یعنی: «خدایا فقط زودتر نوبتم بشه!» اما برای من یعنی: «اگر یک روز اینجا قبول شوم، چقدر خوب میشود!» 😂
نوبت گرفتیم و دیدیم حدود یک ساعت وقت داریم تا نوبتمان برسد. پس رفتیم تا مامان برای خودش مانتو بخرد.
یک مانتوی مشکی با نگینهای ریز و ظریف خرید. خیلی بهش میآمد. کمی بیرون گشتیم و دوباره برگشتیم بانک. البته هنوز پانزده نفر قبل از ما نوبت داشتند.
فکر کنم هیچکس از منتظر ماندن در بانک خوشش نمیآید. من هم خیلی خوشم نمیآید، اما خب وقتی قرار است یک ساعت منتظر بمانی، حداقل میتوانی مردم را تماشا کنی و برای خودت داستان بسازی! 😂
یک پیرمرد قدبلند با موهای کمپشت و کلاه آمد و روی صندلی روبهروی ما نشست. خیلی ریلکس کلاهش را از سرش برداشت.
همان لحظه دیدم یک رسید بانکی به سر صافش چسبیده.
لبخند روی لبم نشست و یواشکی با مامان خندیدیم. به مامان گفتم:
«مامان نگاه کن، اینم مارک خورده!» 😂
چند لحظه بعد پیرمرد دستش را روی سرش کشید و متوجه شد رسید به سرش چسبیده. همان لحظه دیگر من و مامان رسماً داشتیم از خنده منفجر میشدیم؛ البته کاملاً بیصدا و محترمانه! 😂
بالاخره بعد از پانزده نفر، نوبت من رسید. پولهای نقدیای را که پدر همسرم، مادربزرگش و مامانبزرگم به من هدیه داده بودند، به کارمند بانک دادم تا برایم واریز کند.
این پولها را خرج نکرده بودم. نگهشان داشته بودم تا بتوانم با آنها چیزی برای همسرم بخرم، چون این ماه تولدش است.
وقتی کارمند بانک پول را واریز کرد، آرام همراه مامان راه افتادیم سمت خانه.
در راه سرکه خریدیم برای گرفتن سیرترشی. کشک هم خریدیم تا مامان برای بابا آبگوشت محلی با کشک درست کند؛ چون این سفارش ویژهی بابا بود! 😂
بعد رفتم از میوهفروشی پیاز بخرم که بچهی یکی از دوستانم را دیدم. دختر کوچولوی شیرینی بود. با پدرش آمده بود و با لحن شیرینی مدام میگفت:
«بابا... بابا...»
خیلی دوست داشتم بغلش کنم، اما چون همسر آن دوستم من را نمیشناخت، گفتم بهتر است همینطور از دور به بچه نگاه کنم و نقش آدمهای غریبهی محترم را بازی کنم! 😂
پول پیاز را دادم و دوباره راه افتادیم سمت خانه.
من تندتند راه میرفتم و یکدفعه به خودم میآمدم و میدیدم مامان چند قدم عقبتر است.
یادم میافتاد که پایش تازه خوب شده و هنوز آهستهآهسته راه میرود.
من تند میرفتم و مامان آرام پشت سرم میآمد.
گاهی آنقدر درگیر زندگی خودت میشوی که یادت میرود آدمی که کنارت راه میرود، شاید دیگر نتواند با همان سرعت تو راه برود.
بعد برمیگردی و میبینی مامانت چند قدم عقبتر است.
آرامتر راه میروی.
و دوباره با هم به سمت خانه میروید.
امروز یک روز معمولی بود؛
با یک بانک شلوغ،
پانزده نفر آدم قبل از نوبتم،
یک مانتوی مشکی با نگینهای ظریف،
یک رسید بانکی که به سر یک پیرمرد چسبیده بود،
یک دختر کوچولو که مدام «بابا» میگفت،
چند خرید ساده برای سیرترشی و آبگوشت،
و مامانی که هنوز آرامآرام راه میرفت.
شاید زندگی همین چیزهای معمولی باشد.
همین خندههای یواشکی وسط بانک،
همین خریدهای ساده،
همین رؤیای «کاش یک روز در بانک قبول شوم»،
و همین لحظهای که وسط تند راه رفتن، برمیگردی و یادت میافتد باید کمی آهستهتر بروی.
چون بعضی آدمها قرار نیست همیشه بتوانند پابهپای تو بدوند.
گاهی تو باید سرعتت را کم کنی تا بتوانی کنارشان بمانی. 🤍