
تا حالا شده برای به دست آوردن یه تجربه، هزینهی خیلی سنگینی بدین؟
نه فقط هزینهی مالی؛ هزینهای که سالها بعد، هر بار یادش میافتین، دوباره توی ذهنتون زنده بشه. هی با خودتون کلنجار برین، خودتونو بالا و پایین کنین و از خودتون بپرسین: «کجای کارم اشتباه بود؟»
من سالها فکر میکردم برای اینکه آدم خوبی باشم، باید دیگران مهر تأییدشونو روم بزنن. انگار ارزش خوب بودنم رو از نگاه اونا میگرفتم، نه از وجدان خودم.
شاید همین نیاز به تأیید، گرونترین هزینهای بود که به روانم تحمیل شد.
کمک میکردم، اما بعدش دچار خودخوری میشدم. بعضی کمکها حالم رو خوب میکرد. وقتی به کسی کمک میکردم که واقعاً نیازمند بود، روحم آروم میشد. احساس میکردم انسان بودن هنوز معنا داره و به خودم افتخار میکردم.
اما همهی کمکها شبیه هم نبودن.
بعضی کمکها، هر بار که زندگیها رو با هم مقایسه میکردم، تبدیل به حسرت میشدن. مینشستم و از خودم میپرسیدم: چرا مرز نداشتم؟ چرا فکر کردم دلسوزی یعنی از خودم زدن؟
بعد یه روز فهمیدم مشکل، مهربون بودنم نبود.
مشکل این بود که مرز نداشتم.
من اونقدر احساسی و دلسوز بودم که گاهی از خودم میزدم تا یکی دیگه احساس کمبود نکنه. بعد از خودم پرسیدم: این از خود گذشتن، واقعاً کجای دلسوزی بود؟
وقتی آرامش، امنیت و روان خودت رو قربانی میکنی، این دیگه فقط مهربونی نیست؛ یه جور ظلم به خودته.
نمیخوام بگم مهربون نباشین یا بخشنده نباشین. اتفاقاً آدمهای زیادی دیدم که با همین خصلت، دست آدمهای نیازمند رو گرفتن و دنیا رو جای بهتری کردن.
اما یه فرق مهم وجود داره.
کمک کردن به کسی که واقعاً نیازمنده، با نجات دادن کسی که مرزهای تو رو نمیشناسه، یکی نیست.
من دیر فهمیدم که بعضی آدمها به کمک نیاز ندارن؛ به دسترسی به وجدان و دلسوزی دیگران عادت کردن.
و شاید دردناکترین بخش ماجرا این بود که بعد از هر بار کمک، من فقیرتر نمیشدم؛ خستهتر میشدم. چیزی از حساب بانکیام کم نمیشد، چیزی از اعتمادم کم میشد.
امروز اگر ازم بپرسن بزرگترین درسی که زندگی بهم داد چی بود، میگم:
بعضی ضررها، ضرر نیستن؛ شهریهان.
شهریهای که پرداخت میکنی تا یاد بگیری مهربونی بدون مرز، گاهی از بیرحمی هم گرونتر تموم میشه.