
دیروز تنش را توی تمام وجودم حس میکردم. لحظهشماری میکردم که این چند روز بگذرد و از این استرس و اضطرابی که خودم هیچ نقشی در بهوجود آمدنش نداشتم، خلاص شوم.
عجیب بود؛ هرچقدر با خودم حرف میزدم و میگفتم: «باباجون، آروم باش، تقصیر تو نیست»، این آشفتگی دست از سرم برنمیداشت. انگار مغزم حرفم را میفهمید، اما دلم نه.
به این نتیجه رسیدم که بیخیال بودن یک هنر است؛ هنری که متأسفانه انگار توی وجود من قفل شده. بعضیها بلدند اتفاقها را همانجا که هستند رها کنند، اما من سالهاست بار خیلی از چیزهایی را به دوش میکشم که حتی سهم من نبودهاند.
جالب اینجاست که من این حجم از استرس را برای درس، امتحان یا حتی پیشرفت خودم تجربه نکرده بودم. برای رشد کردن همیشه حاضر بودم تلاش کنم، سختی بکشم، خودم را محک بزنم؛ اما این نوع آشفتگی، از جنس دیگری بود. از جنس چیزهایی که از کنترل آدم خارج است.
شاید برای خیلیها زندگی خوب یعنی پول بیشتر، خانه بهتر یا موقعیت بالاتر. اما برای من، زندگی خوب همیشه یک تعریف ساده داشته: اینکه تلاش کنم، تغییر کنم، بهتر شوم؛ اما در کنارش بتوانم نفس راحت بکشم.
این روزها بیشتر از هر زمان دیگری فهمیدم که هیچ چیز مهمتر از آرامش نیست. حداقل برای من، آرامش یک خواستهی لوکس نیست؛ یک نیاز است.
من از زندگی فقط موفقیت نمیخواستم؛ موفقیتی را میخواستم که بهایش از دست دادن آرامشم نباشد.
شاید اگر کسی در شرایط من نباشد، منظورم از آرامش را کامل درک نکند. اما آدمهایی که شبها با ذهن خسته میخوابند، صبحها با دلشوره بیدار میشوند و بار اتفاقهایی را به دوش میکشند که تقصیرشان نیست، احتمالاً میدانند از چه چیزی حرف میزنم.
گاهی بزرگترین آرزوی آدم، فقط یک دلِ آرام است.