جونم براتون بگه...
امروز روزم با کارهای ساده شروع شد. رفتم نون خریدم، بعدش مایع ظرفشویی پریل و چندتا چیز دیگه برای خونه گرفتم. یکی از دوستام اونجا کار میکنه، بعد از حساب کردن نگام کرد و گفت: «خریدای خونه افتاده رو دوش تو؟»
لبخند زدم و گفتم: «آره...»
حمل کردن ۳۵ تا نون و مایع ظرفشویی و پودر دستی، اونقدرها هم که فکر میکردم راحت نبود. سنگینیش رو توی بازوهام حس میکردم.
من همیشه از کوچه پشتی خونه رد میشم. راستش رو بخواید زیاد دوست ندارم توی دید مردم باشم. توی شهر کوچیکی که همه همدیگه رو میشناسن، گاهی حس میکنی هر قدمت دیده میشه. زنهای کوچه پشتی هم دیگه منو میشناسن. میدونن دختر کیام، میدونن مادرم چند ماهه به خاطر شکستگی پاش نمیتونه خریدهای خونه رو انجام بده.
اون روز یکیشون صدام زد و گفت: «دختر خانم، بیا ببینم... تو دختر گلی خانمی؟»
با لبخند گفتم: «بله.»
و همون لحظه یاد مادرم افتادم. یاد روزهایی که قبل از شکستن پاش، همین مسیر رو میرفت، همین خریدها رو انجام میداد. گاهی هم انقدر خسته میشد که غر میزد...
شاید اون موقعها کامل درکش نمیکردم، اما حالا که خودم سنگینی کیسهها رو روی دستم حس کردم، بیشتر فهمیدم چقدر کارهای کوچیک روزمره میتونه آدم رو خسته کنه.
گاهی به خودم افتخار میکنم که میتونم کنار مادرم باشم و کمکش کنم. خرید کردن رو هم واقعاً دوست دارم. نمیدونم چرا، ولی راه رفتن بین قفسههایی که پر از چیزهای رنگی هستن، یه حس خوبی بهم میده. شاید بیدلیل نیست که میگن خرید کردن برای خیلی از خانمها آرامشبخشه.
حالا که به روزهای رفتنم از این شهر کوچیک نزدیک میشم، بیشتر متوجه چیزهایی میشم که قبلاً عادی بودن. فکر میکنم چند ماه دیگه که برم تهران، شاید کوچه پشتی، نانوایی و این مسیرهای آشنا کمکم از ذهنم کمرنگ بشن.
عجیبه... آدم سالها آرزوی تغییر داره، اما وقتی زمان رفتن میرسه، دلش برای همین چیزهای ساده هم میگیره.
اما دلم میخواد چیزی که با خودم میبرم فقط وسایلم نباشه؛ عادتهام، خاطراتم و همین دخترکی باشه که یاد گرفته خودش رو دوست داشته باشه.
میخوام سالها بعد وقتی به زندگی مشترکم نگاه میکنم، بگم:
«زندگی من این ویژگیها رو داره... پر از یاد گرفتن، مهربونی، رشد کردن و لحظههای کوچیکیه که ارزشمند شدن.»