امروز بدنم در برابر درس خواندن مقاومت میکرد.

بیکار بودم و کار خاصی نداشتم، اما هر بار به کتابها نگاه میکردم، حالم بد میشد. خسته بودم. انگار بدنم فقط یک چیز میخواست؛ یک خواب عمیق… خوابی که وقتی بیدار میشوم، ببینم وارد مهرماه شدهام.
نمیدانم دقیقاً کی قرار است دوباره استارت درس خواندنم را بزنم. نمیدانم این شروع دوباره قرار است از فردا باشد یا چند روز دیگر.
امروز، وقتی دیدم نمیتوانم درس بخوانم، رفتم به مادرم کمک کردم تا سیر پوست بکند. شاید کار بزرگی نبود، اما حداقل حس کردم یک کاری انجام دادهام. حس کردم تمام روزم را در بیحوصلگی و بیکاری نگذراندهام.
شاید بدنم واقعاً خسته است. شاید بعد از این همه مدت کار کردن، مراقبت کردن و درگیر بودن، فقط کمی استراحت میخواهد.
شاید لازم نیست همیشه خودم را مجبور کنم که همین امروز شروع کنم.
شاید بعضی روزها فقط باید قبول کنم که خستهام.
اما امیدوارم این خستگی، آخر داستان نباشد.
امیدوارم یک روز از خواب بیدار شوم، کتابم را باز کنم و دیگر با دیدنش حالم بد نشود.
شاید حتی قبل از مهر.