شهرمون هم داشت خودش رو برای عروسی من آماده میکرد.
شاید خندهات بگیره، اما کل خیابونها رو داشتن آسفالت میکردن.
درد پاهام و خستگی جسمم اینو بهم میگفت که برای شروع یه زندگی، چقدر دوندگی لازمه...
لحظهها قشنگ بودن، اما دوندگی لازم بود.
اختلاف سلیقههامون سر خرید مبل و فرش بود، چک میکشیدیم و بعدش استرس پاس شدنشون میموند. خرید پارچه و دوخت پیراهن مادرهمسرم هم بود، ساعتها راه رفتن و ایستادن و پادردهایی که بعدش سهم پاهای من میشد.
هزار کار نکرده داشتم و خریدهای ریزی که تمومی نداشتن.
هرچی مینوشتی، دوباره چیزی به لیست اضافه میشد.
اما بین همهی این خستگیها، خنده هم بود.
رقصیدنهایی که قبل از عروسی داشتیم، خندههایی که برای چند دقیقه همهی استرسها رو از یادمون میبرد.
و اشکهای مادرم...
اشکهایی که گاهی سر نماز میریخت و گاهی وسط رقص، بیهوا خودشون رو نشون میدادن. میخندید و میرقصید، اما دلتنگیاش را هم نمیتوانست پنهان کند.
امروز اما توی کمترین فرکانس انرژیام.
لبخند از روی لبام محو شده و این چند روز ساکتتر شدم. حتی یادم رفته چقدر تا عروسی مونده.
شاید عروسی از بیرون فقط یک شبِ قشنگ به نظر بیاد؛
لباس سفید، موسیقی، رقص، خنده و عکس...
اما پشت همین یک شب،
روزها دوندگیه،
خستگیه،
چک و حسابه،
خرید و تصمیم گرفتنه،
پادرده،
اشکه،
خندهست
و هزاران لحظهای که هیچکس جز خودت نمیدونه چقدر برای رسیدن به اون شب، ازشون گذشتی.
شاید شروع یک زندگی، خیلی قبلتر از شب عروسی شروع شده باشه؛
از همین روزهای شلوغ، از همین خستگیها، از همین خندهها و اشکها...
و من حالا، وسط تمام این دوندگیها، فقط دلم میخواد یک لحظه بایستم، نفس بکشم و به خودم یادآوری کنم:
من دارم به یک شروع تازه نزدیک میشم. 🤍