
امروز سه روز از مرداد گذشته است.
شعلهی گاز کم است و پیتپیت میکند. بابا قرار است فرداشب بیاید. چیز زیادی تا عروسی نمانده؛ شاید دو ماه، شاید هم کمتر.
هم شوق دارم، هم استرس.
اگر همهچیز دست من بود، شاید فقط ده نفر را دعوت میکردم، یک عروسی ساده میگرفتم و بعد میرفتیم دنبال زندگی خودمان. فکر میکنم آن مدل زندگی کردن بیشتر به دلم مینشست؛ ساده، بیدردسر و بدون اینهمه فکر و نگرانی.
اما زندگی همیشه آنطور که ما دوست داریم پیش نمیرود. مهمانها زیادند و نمیشود خیلیها را دعوت نکرد. پس باید یاد بگیرم میان چیزی که دوست دارم و چیزی که باید انجام بدهم، خودم را گم نکنم.
امروز درس نخواندم.
اما حالم خوب بود.
و شاید همین هم برای امروز کافی باشد.
چند روزی است که هزار فکر در سرم میچرخد. مراسم، آینده، زندگی مشترک، درس، برنامهها و چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتادهاند. گاهی آنقدر به فردا فکر میکنم که یادم میرود امروز هم بخشی از زندگی من است.
امشب شاید بنشینم و برای روزهایم برنامهای بنویسم. نه برای اینکه همهچیز را یکدفعه درست کنم؛ فقط برای اینکه کمی از این شلوغی را از سرم بیرون بریزم.
سه روز از مرداد گذشته.
امیدوارم مرداد و شهریور ۱۴۰۵ برای من بهخوبی و خوشی بگذرد. امیدوارم این روزهای پر از فکر و استرس، بالاخره به روزی برسند که لباس عروسیام را پوشیدهام و با خودم میگویم:
«دیدی؟ همهچیز بالاخره گذشت.»
و بعد، زندگیمان را شروع کنیم.
ساده، واقعی، با تمام چیزهایی که داریم و نداریم.
شاید شروع زندگی قرار نیست بینقص باشد؛
فقط باید با امید شروع شود.