
چند روزی بود که انگار زندگی فرصت نکرده بود مرا تنها بگذارد. انگار زندگیام روی دور تند افتاده بود و بدنم هر ثانیه آلارم خستگی میداد، اما شرایط هیچوقت مهیا نمیشد تا جسم و روحم نفسی بکشند.
در تمام این لحظهها، دلم برای ویرگول و نوشتههایم تنگ شده بود. ذهنم مدام جمله میساخت، اما فرصت نوشتن نداشتم. انگار اتفاقها یکییکی از راه میرسیدند و من فقط باید همراهشان میدویدم.
از لحظهای که خبر آمد پدر و مادر همسرم از کربلا میآیند، تا باز کردن چمدانها و دیدن سوغاتیهایی که لبخند قشنگی روی چهره خستهام میآورد. از آمدن همسرم تا رفتن به خانهشان، انگار خستگی بدنم از یک شهر به شهر دیگر منتقل میشد.
برای خودم هم عجیب بود؛ نمیدانستم این من هستم که دوام آوردهام یا فقط هنوز فرصت نکردهام از پا بیفتم.
از دیدن تالار عروسیمان و برق زدن چشمهایم، تا تصور خودم در لباس عروس. از رسیدن به خانه خالهام و کمک کردن، تا برگشتن به بهار و بعد راه افتادن به سمت تهران؛ انگار روی هوا راه میرفتم. نمیفهمیدم چه میگذرد، اما بدنم خسته بود و این فریاد خستگی را فقط خودم میشنیدم.
برای من که خلوت همیشه یک هدیه بزرگ بود، این یک هفته یعنی نداشتن خلوت. تنها جایی که میتوانستم خودم باشم، حمام بود؛ زیر دوش آب گرم، جایی که خستگیهایم را روی کف حمام جا میگذاشتم و سعی میکردم تکههای انرژیام را دوباره جمع کنم.
اما شاید تمام این خستگی فقط از کمخوابی و سفر نبود. این روزها مدام به یک چیز فکر میکردم؛ اینکه بالاخره روزهای ماندنم در خانه بابا و مامان هم دارد تمام میشود. تا یک مهر مهمان این خانهام.
نوشتن این جمله برای خودم هم عجیب است. انگار بعد از بیستوشش سال، کمکم باید با اتاقم، با دیوارهای این خانه، با پنجرههایی که سالها از پشتشان دنیا را تماشا کردهام و با عادتهایی که تمام کودکی و جوانیام را در خودشان نگه داشتهاند، خداحافظی کنم.
شاید برای همین بود که دلم همزمان برای دو خانه تنگ شده بود؛ یکی خانهای که در آن بزرگ شدم و یکی خانهای که قرار است زندگیام را از نو در آن شروع کنم.
و بین همه این رفتوآمدها، دلم لک زده بود برای خانه خودمان، برای باز کردن صفحه ویرگول و برای نوشتن. انگار تمام این چند روز، چیزی درونم فقط منتظر همین لحظه بود؛ لحظهای که دوباره به خودم برگردم و بنویسم.