گاهی یک جمله ساده کافیست تا بفهمی چقدر از آخرین باری که کنار بعضی آدمها بودی گذشته.
دیروز خبر بارداری یکی از همکلاسیهای دبیرستانم را شنیدم. خوشحال شدم. فکر میکردم ماههای اول بارداریاش است و توی ذهنم حتی داشتم تصور میکردم دختر بهش بیشتر میآید تا پسر!
بهش پیام دادم و همانجا فهمیدم ماه آخر بارداریاش است؛ آنقدر که قرار بود فردای مراسم عروسی من، فارغ شود.
یک لحظه به این فکر کردم که من داشتم وارد دنیای بزرگسالی میشدم و بچهی دوستم داشت وارد دنیای جدیدی میشد.
اگر آن روزهای دبیرستان کسی به ما میگفت چند سال بعد یکیمان عروس میشود و یکیمان مادر، شاید وسط حیاط مدرسه میزدیم زیر خنده و میگفتیم: «عجب آدمهای خیالبافی هستیم!»
آن روزها زندگی هنوز ناشناخته بود. هیچکس از فردایش خبر نداشت. نمیدانست قرار است چه اتفاقی برایش بیفتد.
مسیر شغلی دوستم اما مشخص شده بود. معلم شده بود؛ حتی مصاحبهی آزمونش را با هم رفته بودیم. من اما وارد مسیر تازهای شده بودم و هنوز به ثبات نرسیده بودم.
با این حال، از زندگی او خوشحال بودم. خوشحال بودم که زندگی خوبی دارد، رابطهی خوبی دارد و آیندهای که برایش ساخته شده، کمکم شکل گرفته است.
من هم دلم میخواست مسیرم هرچه زودتر مشخص شود؛ دلم میخواست بالاخره درگیر زندگی کردن شوم و حس کنم دارم به جایی میرسم.
اما مسیرمان متفاوت بود.
و عجیب اینجاست که اگر مسیرمان متفاوت بود، چرا مدام داشتم مسیر خودم را با جادهی او مقایسه میکردم؟
شاید گاهی یادمان میرود که خودمان چه کسی بودهایم، از کجا آمدهایم و چطور این مسیر را طی کردهایم.
قصهی زندگی من با قصهی زندگی او فرق داشت. هیچ شب و روزی از زندگیمان دقیقاً شبیه هم نبوده.
کسی از آینده باخبر نیست.
ممکن است فردا چیزی برایت داشته باشد که امروز حتی از وجودش بیخبری.
شاید بد نباشد گاهی سرمان را از زندگی دیگران برداریم و دوباره به زندگی خودمان نگاه کنیم.
به مسیری که آمدهایم.
به چیزهایی که پشت سر گذاشتهایم.
به چیزهایی که هنوز نمیدانیم قرار است اتفاق بیفتند.
چون شاید چیزی که لازم است پیدا کنیم، مسیر زندگی دیگران نباشد؛
شاید فقط لازم باشد دوباره یادمان بیاید خودمان دنبال چه چیزی هستیم. 🌱