شبی که گذشت، شب آرامی نبود.
همهچیز در سکوت فرو رفته بود؛ فضا آرام بود، اما ذهن من آرام نمیگرفت. آنقدر فکرها در سرم چرخیدند که تا نزدیک صبح چشم روی هم نگذاشتم. درست وقتی خواب آرامآرام داشت به سراغم میآمد، صدای آمدن زن برادرم به خانه پیچید؛ برای بردن قابلمهای از مادرم آمده بود تا حلیم نذری بیاورد.
در همان روزها، مدام در اینستاگرام تصویر آدمهایی را میدیدم که با پای دل راهی کربلا شده بودند. قدمهایی که شاید خستگی داشت، اما در دلشان شوقی بزرگ بود. حس عجیبی بود... دلم میخواست من هم روزی این تجربه را داشته باشم؛ یکبار هم که شده، در مسیری قدم بزنم که آدم از هیاهوی ذهنش فاصله میگیرد.
اما امروز جسمم همراهی نمیکرد. کمبود خواب، درد پا و آن بیحالی عجیب، انگار تمام توانم را گرفته بود. حس میکردم گرما تمام انرژیام را از من گرفته است. ظهر که دو ساعتی خوابیدم، وقتی بیدار شدم لباسم از شدت گرما و عرق خیس شده بود.
مدتها منتظر روزی بودم که کسی دستم را بگیرد، بلندم کند و با هم مسافت زیادی را به سمت رویاهایمان بدویم. منتظر یک تلنگر، یک همراه، یک اتفاق بزرگ بودم؛ اما روزمرگی بیرحمانه زمینم زده بود.
هر روز شبیه روز قبل میگذشت؛ خوردن، خوابیدن، فکر کردن و ساعتها گشتن در اکسپلور. انگار زندگی در چرخهای تکراری گیر کرده بود و من فقط تماشاگر عبور روزها بودم.
حتی گاهی برای اینترنتی که میخریدم، حس عجیبی داشتم؛ انگار اینستاگرام نهتنها حجم اینترنت، بلکه تکههایی از زمان و انرژیام را هم میبلعید. میرفتم که چند دقیقه حواسم پرت شود، اما وقتی سرم را بلند میکردم، میدیدم ساعتها گذشته و من هنوز همانجا ایستادهام.
هر کسی روی این کره خاکی، داستانی دارد؛ داستانی که شاید هیچکس جز خودش تمام فراز و نشیبهایش را نداند.
گاهی نتیجهها شبیه هم میشوند، آدمها به مقصدی مشترک میرسند، اما مسیرهایی که طی کردهاند هیچوقت یکسان نیست. یکی از جادهای هموار عبور کرده، یکی از میان سنگلاخها؛ یکی با دستی که همراهش بوده، یکی با تمام توان خودش ایستاده و ادامه داده است.
ما اغلب فقط پایان داستان آدمها را میبینیم، نه شبهایی که با خودشان جنگیدهاند، نه ترسهایی که پنهان کردهاند، نه بارهایی که بیصدا به دوش کشیدهاند.
شاید مهم این نباشد که چه کسی زودتر رسید؛ مهم این است که هر کسی داستان خودش را دارد و گاهی همین ادامه دادن، خودش بزرگترین قدم به سمت رویاهاست.