نمیدانستم دربارهی چه بنویسم. ایده برای نوشتن در ذهنم فراوان بود؛ از خانهای که هنوز تکمیل نشده، از مراسمی که یک ماه بعد دارم، از دلتنگیهایی که هنوز کمی احساسشان میکنم. همهی اینها میتوانست شروع یک متن باشد، اما دلم میخواست هرکدام را در زمان خودش بنویسم. امروز انگار ایدهای برای نوشتن نداشتم. دوست داشتم متفاوت بنویسم.
فکر میکردم مراسم عروسی یک دوی سرعت است؛ کافی است چند هفته بدوی و به روز مراسم برسی. اما بیشتر شبیه یک ماراتن بود.
در ماراتن، سریع دویدن مهم نیست؛ مهم ادامه دادن است.
بعضی روزها مجبور بودیم با دور تند بدویم و بعضی روزها همهچیز در کسلکنندهترین حالت ممکن میگذشت. استرس و هیجان با هم ترکیب شده بودند.
دیروز ظهر که خوابیدم، یکی از نگرانیهایم را با چشم دیدم. خواب آنقدر واقعی بود که مدام حرف میزدم، فریاد میزدم، اما کسی صدایم را نمیشنید.
گاهی هم دلم میخواست به سبک قدیمها، نزدیک پنجاه نفر مهمان دعوت کنیم، در خانه بزنیم و برقصیم. در وجودم همیشه تمایل به سادگی بیشتر از تجمل بود. همیشه دلخوش برایم از هر چیزی مهمتر بود.
در طول این ماراتن، که هر روز با تکتک سلولهایم حسش میکنم، فهمیدم خط پایانش یک مراسم بینقص نبود؛ خط پایان، مراسمی بود که دلم خوش باشد.
همیشه آدم فکر میکند شرایط باید گل و بلبل باشد تا بتواند یک مراسم شیک برگزار کند. شاید وقتی اینستاگرام را باز میکنم، کلیپهای چندثانیهای از شادی و خوشحالی عروس و دامادهای جوان را ببینم و گاهی خودم را با آنها مقایسه کنم؛ اما پشت تمام آن شادیها، سختیها و استرسهایی بوده که کسی ندیده است.