تاریخ ۲۵ تیر۱۴۰۵
دو ماه بیشتر تا عروسیام نمانده بود.
دیشب همسرم تماس گرفت و با ذوق گفت خانهای در تهران پیدا کرده؛ قرار است همانجا را اجاره کنیم.
شاید برای خیلیها فقط یک خبر ساده باشد، اما برای من انگار یکی از آرزوهایم داشت شکل واقعی به خودش میگرفت.
از وقتی خبر را شنیدم، مدام خانهای را که هنوز ندیدهام، در ذهنم قدم میزدم. هر گوشهاش را تصور میکردم. انگار سالها بود آن خانه را میشناختم.
جالبتر از همه این بود که هرچه همیشه در ذهنم برای خانهی مشترکمان تصور کرده بودم، با تعریفهای همسرم یکی بود. همان حس، همان فضا، همان جزئیاتی که بارها در خیال برای خودم ساخته بودم.
دیشب از ساعت دوازده شب تا چهار صبح خوابم نبرد.
نه از نگرانی...
از شوق.
آنقدر ذوق داشتم که مدام فکر میکردم مبل را کجا میگذاریم، فرش را کجا پهن میکنم، ظرفها را داخل کابینتها میچینم، پردهها را کنار میزنم و نور صبح از پنجره وارد خانهای میشود که قرار است آغاز زندگی ما باشد.
فقط یک حس کوچک، ته دلم مانده است...
کاش میتوانستم خودم هم قبل از همه، آن خانه را از نزدیک ببینم. کاش میتوانستم دیوارهایش را لمس کنم، نور اتاقهایش را ببینم و قبل از چیدن وسایل، چند دقیقه در سکوت وسط خانه بایستم و با خودم بگویم:
«اینجا... خانهی ماست.»
اما شاید زیباییِ ماجرا همین باشد؛
شاید اولین باری که پا به آن خانه میگذارم، همراه همسرم باشد. خانهای که هنوز خالی است، اما پر از رؤیاهای ما.
امشب فهمیدم خوشبختی همیشه چیزهای بزرگ نیست.
گاهی یک تماس کوتاه، خبر پیدا شدن یک خانه، و چند ساعت بیخوابی از شوق، میتواند یکی از قشنگترین شبهای زندگی آدم را بسازد.
خدایا...
اگر این همه لطف توست، کمکم کن قدرش را بدانم.
امیدوارم سالها بعد، وقتی روی همان مبلی که امشب فقط در خیالم چیدمش نشستهام، این نوشته را بخوانم و لبخند بزنم؛
به شبی که هنوز خانهام را ندیده بودم...
اما تمام قلبم، آنجا زندگی میکرد.