گاهی آدم فکر میکند خودش را باخته است.
نه به خاطر اینکه دیگر توانایی ندارد؛
فقط چون مدتی طولانی آنقدر برای دیگران، برای خانه، برای خانواده و برای زندگی وقت گذاشته که وقتی نوبت خودش میرسد، دیگر چیزی از خودش باقی نمانده.
من مدتی از درس فاصله گرفتم.
نه چون دیگر دوستش نداشتم.
نه چون نمیخواستم آیندهای داشته باشم.
فقط زندگی، برای مدتی، بلندتر از صدای آرزوهایم حرف زد.
و حالا که دوباره میخواهم برگردم، سخت است.
خیلی سخت.
مینشینم و به خودم میگویم:
«چرا نمیخوانی؟ وقت که داری.»
و همین جمله، گاهی بیشتر از هر چیزی خستهام میکند.
چون بله، وقت دارم.
اما انگار وقتی وقت آزاد دارم، نمیتوانم از آن استفاده کنم.
وقتی کاری به من میدهند، عذاب وجدان میگیرم که درس من چه میشود.
وقتی هم کاری ندارم، باز عذاب وجدان میگیرم که چرا درس نمیخوانم.
انگار هر طرف که میروم، یک صدای سرزنشکننده همراهم میآید.
و بدتر از همه، خودم را با دیگران مقایسه میکنم.
تلاشهای کوچک خودم را نمیبینم، چون دارم آنها را کنار تلاشهای آدمهایی میگذارم که شاید ماهها، بدون شرایط من، فقط درس خواندهاند.
من سه صفحه لغت میخوانم،
اما به کسی فکر میکنم که چند ساعت درس خوانده.
من دوباره بعد از مدتها کتابم را باز میکنم،
اما به کسی فکر میکنم که هیچوقت از مسیرش خارج نشده.
و بعد، سه صفحهی من در ذهنم هیچ میشود.
شاید یکی از بزرگترین ظلمهایی که به خودمان میکنیم همین باشد؛
اینکه شروع دوبارهی خودمان را با ادامه دادن دیگران مقایسه کنیم.
من از جایی شروع میکنم که خستهام.
از جایی که گریه کردهام.
از جایی که مدتی نتوانستهام درس بخوانم.
از جایی که هنوز نمیدانم زندگی آیندهام چطور خواهد شد.
و شاید لازم نیست از خودم انتظار داشته باشم یکدفعه همان آدم قبلی شوم.
شاید فعلاً فقط باید دوباره با درس آشنا شوم.
بدون ساعت مطالعه.
بدون مقایسه.
بدون اینکه هر شب از خودم بپرسم «چند ساعت خواندی؟»
شاید برای چند روز فقط همین کافی باشد که کتابم را باز کنم.
یک صفحه بخوانم.
سه صفحه لغت بخوانم.
و به خودم یادآوری کنم:
«من هنوز اینجا هستم.»
این روزها بین دو زندگی ایستادهام.
یک زندگی که هنوز در آن، خیلی چیزها خارج از کنترل من است؛
و یک زندگی جدید که هنوز شروع نشده.
از آینده میترسم.
میترسم نکند آنجا هم نتوانم آرامش داشته باشم.
نکند دوباره خودم را گم کنم.
نکند زندگی آنطور که تصور میکنم آسان نشود.
اما شاید قرار نیست وارد یک زندگی کاملاً آماده و بینقص شوم.
شاید قرار است کمکم آن را بسازم.
با همسرم.
با گفتوگو.
با مرزهایی که یاد میگیرم بگذارم.
با زمانی که برای خودم نگه میدارم.
و شاید درس خواندن هم قرار نیست چیزی باشد که همیشه باید قربانی شود.
شاید من باید کمکم یاد بگیرم که خودم هم یکی از آدمهای مهم زندگیام هستم.
نه فقط خانوادهام.
نه فقط کارهای خانه.
نه فقط مسئولیتها.
خودم هم.
و شاید این سی روز قرار نیست من را به آدمی تبدیل کند که همهچیز را حل کرده.
شاید فقط قرار است کمی آرامتر شوم.
کمی دوباره به خودم نزدیک شوم.
کمی درس بخوانم.
کمی بنویسم.
کمی گریه کنم.
و بعد، دوباره بلند شوم.
شاید من خودم را نباختهام.
شاید فقط مدتی خودم را برای همه گذاشتهام.
و حالا دارم آرامآرام خودم را پس میگیرم.
نه با یک تصمیم بزرگ.
نه با روزی ده ساعت درس خواندن.
نه با جبران تمام روزهایی که گذشت.
فقط با همین امروز.
با همین چند صفحه.
با همین تلاش کوچکی که شاید هیچکس نبیند.
اما من باید یاد بگیرم ببینمش.
چون شاید نجات من، از همینجا شروع شود:
از روزی که دیگر تلاشهای کوچک خودم را کوچک نکنم.
از روزی که بفهمم هنوز دیر نشده.
و از روزی که به جای پرسیدنِ
«چرا مثل بقیه نیستم؟»
از خودم بپرسم:
«امروز چطور میتوانم کمی بیشتر کنار خودم باشم؟»