
در ارتباط با یکسری آدمها، مجبور بودم صافی و الکی میان ذهن و زبانم بگذارم؛ تا هر چیزی که وارد حنجرهام میشود، لزوماً راهی برای بیرون آمدن پیدا نکند.
نمیدانم اسمش را چه میشود گذاشت. نمیدانم گذرتان به اینجور آدمها خورده یا نه؛ آدمهایی که باعث میشوند از اینکه خودِ واقعیتان باشید بترسید. نکند همین حرفی که از سر صمیمیت زدهاید، روزی تبدیل به شمشیری دولبه شود و درست در همان جایی فرو برود که نباید؟
اینکه باشعور باشی و هر حرفی را نزنی، خوب است؛ بد نیست. اینکه بدانی چه چیزی را کجا و با چه کسی بگویی، بخشی از بلوغ است.
اما نبودنِ یک آدم امن، آدمی که نتوانی کنارش خودِ واقعیات باشی و بدون ترس حرفهایت را بیرون بریزی، سختتر است.
سخت است وقتی حتی برای حرف زدن هم باید مراقب خودت باشی.
راه اولی که پیش گرفتم و هنوز بخشی از وجودم شده است، سکوت بود.
سکوتی که نمیدانم از سر اختیار آن را انتخاب کردم یا از سر اجبار.
هرچه بود، از درون آرامم میکرد؛ مرهمی بود برای دلِ پرحرفم.
شنونده شدم تا گوینده.
کمکم یاد گرفتم بیشتر با چشمهایم تأیید کنم و با گوشهایم مرهمی باشم برای دیگران؛ نه از آن جهت که بلد نبودم حرف بزنم، بلکه میخواستم از خودم در برابر آدمهای دیگر محافظت کنم.
سکوت شد سپری دفاعی در برابر بیهودهگوییهای دیگران.
اما همیشه هم سکوت جوابگو نبود.
گاهی دلم میخواست یاد بگیرم حرفهایم را بزنم؛ مودبانه، بدون خشم و با احترام.
یاد بگیرم اگر چیزی ناراحتم میکند، به جای فرو خوردنش، آن را به زبان بیاورم؛ بدون اینکه برای شنیده شدن، مجبور باشم صدایم را بلند کنم.
هنوز درجا میزدم.
هنوز زبانم و قلبم یاد نگرفته بودند که در برخورد با آدمها کمی آرام بگیرند.
قلبم با تپشهایش آزارم میداد.
جنگی درونی بود که باید اول فروکش میکرد تا میتوانستم بر احساسم غلبه کنم.
سخت بود؛ شاید هنوز هم سخت باشد.
اما با تمام سختیاش، در حال تغییرم.
در حال یاد گرفتنِ اینکه سکوت همیشه پناهگاه نیست و حرف زدن هم همیشه جنگ نیست.
شاید قرار است یاد بگیرم میان این دو، جایی برای خودِ واقعیام پیدا کنم؛ جایی که نه مجبور باشم همهچیز را فرو بخورم و نه برای شنیده شدن، خودم را به جنگ بیندازم.