سوم تا پنجم مهرماه ۱۴۰۵
روز بعد از عروسی، حدود ساعت چهار عصر، راه افتادیم که به تهران برویم. آن‌قدر درگیر جمع‌کردن لباس‌ها و وسایلم بودم که هنوز فرصت نکرده بودم دلتنگی را درست‌وحسابی حس کنم؛ هنوز نفهمیده بودم قرار است چه چیزهایی را پشت سرم جا بگذارم و به کجا بروم.
تا اینکه لحظه‌ی آخر، چشمم به بابا افتاد که روی پله‌های حیاط نشسته بود و گریه می‌کرد. همان‌جا دلم ریخت. بغضی که شاید تا آن لحظه فرصت نکرده بود خودش را نشان بدهد، یک‌دفعه ترکید و من هم زدم زیر گریه. فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت تصویر بابا را در آن لحظه فراموش کنم. هنوز هم وقتی به آن صحنه فکر می‌کنم، دلم می‌خواهد یک روز بتوانم تمام زحمت‌ها و مهربانی‌هایش را جبران کنم؛ هرچند می‌دانم بعضی از محبت‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که آدم هرچقدر هم تلاش کند، باز خودش را بدهکارشان می‌داند.
داداشم هم مثل همیشه نمی‌توانست دلتنگی‌اش را آشکارا نشان بدهد. چشم‌هایش قرمز شده بود و مدام می‌گفت: «زود باشین دیگه، برین!» شاید می‌خواست هرچه زودتر برویم تا مجبور نباشد آن حس سنگین را بیشتر تحمل کند. شاید هم می‌خواست زودتر از آن لحظه فرار کند؛ لحظه‌ای که قرار بود یکی از ما از خانه برود و جای خالی‌اش باقی بماند.
بالاخره راه افتادیم. اولین مقصد همدان بود؛ باید می‌رفتیم مزون عروس السا تا لباس عروسم را پس بدهم. همان لباسی که روز قبل از صبح تا شب تنم بود و با آن یکی از مهم‌ترین روزهای زندگی‌ام را گذرانده بودم، حالا قرار بود دوباره برگردد روی رگال تا دختر دیگری با ذوق و شوق آن را بپوشد و روز عروسی خودش را تجربه کند.
بعد از تحویل لباس، راه تهران را در پیش گرفتیم.
اولین بار بود که با طاهر به سمت تهران می‌رفتم؛ به سمت شهری که قرار بود خانه و زندگی دونفره‌مان در آن شروع شود. از یک طرف ذوق داشتم که به خانه‌ی خودمان برسیم و زندگی مشترکمان را آغاز کنیم، از طرف دیگر دلتنگی مثل چیزی که راه گلویت را می‌بندد، گاهی سراغم می‌آمد. هنوز از خانواده جدا نشده بودم که دلتنگشان شده بودم.
در یکی از پمپ‌بنزین‌ها، یک‌دفعه بغضم ترکید و شروع کردم به گریه کردن. آن‌قدر که چشم‌های طاهر هم خیس و قرمز شد؛ ولی خیلی زود خودش را جمع‌وجور کرد و با شوخی گفت: «به زندان سرد رؤیاها خوش اومدی!»
منظورش تهران بود؛ شهری که قرار بود در آن برای رؤیاهایمان تلاش کنیم، اما آن لحظه برای من بیشتر شبیه شهری بود که قرار بود دور از خانواده و خاطرات آشنایم، زندگی تازه‌ای را در آن شروع کنم.
بالاخره به تهران رسیدیم. نمی‌دانم دقیقاً چه ساعتی بود، اما خانه ساکت و قشنگ بود. وسایل خانه سر جایشان بودند؛ انگار همه منتظر بودند من از راه برسم و به این خانه جان بدهم. خانه‌ای که تا قبل از آن فقط یک جای جدید برای زندگی بود، حالا قرار بود خانه‌ی من باشد؛ جایی که قرار بود روزهایم را در آن بگذرانم، غذا بپزم، زندگی کنم، بخندم، ناراحت شوم و کمکم خاطره بسازم.
شام خوردیم و استراحت کردیم. طاهر مثل همیشه زود خوابش برد، اما من با آن خانه‌ی ناآشنا احساس غریبی می‌کردم. هر صدایی که می‌شنیدم، از خواب می‌پریدم، چراغ‌ها را روشن می‌کردم و می‌رفتم ببینم چه خبر است. انگار مغزم هنوز باور نکرده بود که اینجا خانه‌ی خودمان است و قرار است از این به بعد شب‌ها را همین‌جا بخوابم.
خلاصه اینکه تا حدود ساعت دو شب خوابم نبرد. بالاخره خوابیدم و چند ساعت بعد، حوالی چهار صبح، صدای اذان در خانه پیچید. با شنیدن صدای اذان، بیدار شدم و شروع کردم لباس‌ها را برای سفر داخل چمدان گذاشتن. قرار بود برویم سفر؛ سفری که قرار بود بعد از آن همه شلوغی و خستگی عروسی، کمی حالمان را جا بیاورد.
خیابان‌های تهران خالی بودند. همه خواب بودند و شهر در سکوت خودش فرو رفته بود. انگار فقط ما دو نفر بودیم که برای رفتن به سفر این‌همه ذوق داشتیم.
سفرمان بیشتر از همان داخل ماشین شروع شد؛ با توقف‌های قشنگی که در مسیر چالوس داشتیم. کمی استراحت کردیم، چای خوردیم و صبحانه خوردیم. مسیر خودش بخشی از لذت سفر بود. هوا آن‌قدر خوب بود که انگار همه‌چیز دست‌به‌دست هم داده بود تا چند روزی از شلوغی‌ها فاصله بگیریم.
رامسر بهترین انتخاب آن روزها بود. هوا فوق‌العاده بود؛ از آن هواهایی که آدم دلش می‌خواهد نفس عمیق بکشد و همه‌ی وجودش را از تازگی پر کند. حس می‌کردم روحم پرواز می‌کند و آن کودک درونم از ذوق قلقلک می‌شود. انگار بعد از مدت‌ها دوباره می‌توانستم زندگی را حس کنم؛ نه اینکه فقط روزها را پشت سر بگذارم و از این کار به آن کار بروم.
این سفر هم یک سورپرایز از طرف کارفرمای طاهر بود؛ هدیه‌ای که شاید اگر قرار بود خودمان برایش برنامه‌ریزی کنیم، وسط آن همه مشغله و خستگی عروسی، به این زودی‌ها اتفاق نمی‌افتاد.
نزدیک رامسر که شدیم، کمی خرید کردیم. قرار بود ساعت دو ظهر اتاقک سوئیسی را تحویل بگیریم، اما زودتر رسیده بودیم و هنوز وقت داشتیم. برای همین تصمیم گرفتیم برویم رستوران نادری.
غذاهای رستوران واقعاً خوشمزه بودند؛ مخلفاتش هم عالی بود و محیط قشنگی داشت. از آن غذاهایی بود که آدم از خوردنش لذت می‌برد. البته حسابی خسته بودیم، ولی ذوق سفر آن‌قدر زیاد بود که خستگی‌مان را کمتر حس می‌کردیم. انگار هیجان اجازه نمی‌داد بدنمان بفهمد این چند روز چقدر از ما انرژی گرفته است.
بالاخره وقتش رسید که به کلبه‌ی سوئیسی برویم.
کلبه‌ی سوئیسی برای من فقط یک جای اقامت نبود. سال‌های مجردی‌ام، وقتی در اینستاگرام عکس و فیلم کلبه‌های سوئیسی را می‌دیدم، با خودم فکر می‌کردم چه می‌شود یک روز من هم به چنین جایی بروم. از آن رؤیاهایی بود که شاید آدم در گوشه‌ی ذهنش نگه می‌دارد، بی‌آنکه بداند چه زمانی قرار است واقعی شود.
حالا همان رؤیا، بدون اینکه برایش برنامه‌ریزی خاصی کرده باشم، جلوی چشمم بود. به‌محض اینکه دیدمش، یاد همان روزها افتادم و ذوق کردم. عجیب بود؛ چیزی که زمانی فقط در صفحه‌ی گوشی می‌دیدم و برای خودم تصورش می‌کردم، حالا بخشی از زندگی واقعی‌ام شده بود.
اما اصل سفر ما بیشتر از هر چیزی، دیدن دریا و آرامشی بود که به ما می‌داد.
بعد از آن ماه شلوغ و پرمشغله‌ی عروسی، واقعاً به چند روز استراحت نیاز داشتیم. روزهایی که لازم نباشد مدام به کار بعدی فکر کنیم، نگران چیزی باشیم یا خودمان را با برنامه‌های مختلف درگیر کنیم. تقریباً هر روز زمانی را کنار دریا می‌گذراندیم. می‌نشستیم، حرف می‌زدیم و موج‌ها آرام می‌آمدند و برمی‌گشتند؛ انگار آنها هم با فکرهای ما همراه می‌شدند.
الان اگر از من بپرسی دقیقاً آنجا درباره‌ی چه چیزهایی حرف می‌زدیم، شاید خیلی از حرف‌هایمان یادم نیاید؛ اما حس خوب آن لحظه‌ها را یادم هست. آرامشی که کنار طاهر و دریا داشتم، از آن حس‌هایی بود که برای به‌خاطر سپردنش لازم نیست حتماً تمام حرف‌ها را به یاد داشته باشی.
روز بعد رفتیم سمت رودخانه و آبشار نشمیل. حدود پانزده دقیقه پیاده‌روی داشتیم تا به آنجا برسیم. در طول سفر، مسئولیت آشپزی بیشتر با طاهر بود و ما هم به شوخی به او می‌گفتیم «شف طاهر»! 😂
طاهر آدم صبور و آرامی است و من دوستش دارم. بودنش باعث می‌شد سفر برایم شیرین‌تر و لذت‌بخش‌تر شود. اینکه در سفر کنار کسی باشی که با او راحتی، با هم می‌خندید و لازم نیست برای هر چیزی خودت را به زحمت بیندازی، خودش بخش بزرگی از خوشی سفر است.
در مسیر، دست هم را گرفته بودیم. راه پیچ‌وخم داشت و بعضی جاها سربالایی و سرازیری بود. طاهر کمکم می‌کرد که لیز نخورم و زمین نیفتم؛ به قول خودم، نمی‌خواست بیفتم و بروم آن دنیا! 😂❤️
وقتی به آبشار رسیدیم، حدود نیم ساعت تا یک ساعت آنجا ماندیم. طاهر رفت شنا کرد و از یک صخره‌ی بلند به داخل آب پرید. من هر بار که می‌خواست بپرد، هم هیجان داشتم و هم استرس می‌گرفتم. هر بار که سرش زیر آب می‌رفت، دلم می‌ریخت و وقتی دوباره سرش را از آب بیرون می‌آورد، خیالم راحت می‌شد.
یک آقایی که آن اطراف بود، با دیدن ما خندید و گفت: «کمتر بگو، می‌خوای با این حرفات مجبورش کنی از اون صخره بپره و بکُشیش؟!»
من هم خندیدم و گفتم: «من کاری به کارش ندارم!» 😂
خلاصه، هم نگرانش بودم، هم از دیدن هیجان و خوشحالی‌اش لذت می‌بردم. این هم از خاطراتی شد که شاید آن لحظه ساده به نظر می‌رسید، اما بعدها با یادآوری‌اش دوباره لبخند روی صورتم می‌آید.
کلبه برایمان جایی شده بود که بتوانیم انرژی‌مان را دوباره به دست بیاوریم و از سفر لذت ببریم. هنوز هم ته دلم دوست دارم یک روز یک کلبه‌ی کوچک در رامسر داشته باشیم؛ جایی برای فرار از شلوغی‌ها، نفس کشیدن، دیدن دریا و چند روزی دور شدن از همه‌چیز.
بالاخره روز برگشت رسید. باید به تهران برمی‌گشتیم و دوباره به زندگی روزمره‌مان می‌رسیدیم. قبل از رفتن، سوغاتی خریدیم؛ زیتون‌پرورده‌ای که داداشم و طاهر خیلی دوستش داشتند و شیرینی‌هایی برای هر دو خانواده.
طاهر همیشه حواسش به جزئیات هست. قبل از حرکت، لاستیک‌های ماشین را بررسی کرد و متوجه شد یک میخ داخل یکی از لاستیک‌ها فرو رفته است. همین بررسی ساده باعث شد متوجه مشکل شویم و با دقت بیشتری برای ادامه‌ی مسیر تصمیم بگیریم.
قرار بود راه تهران را در پیش بگیریم، اما دلمان نمی‌آمد بدون یک خداحافظی آخر با رامسر، آنجا را ترک کنیم. برای همین تصمیم گرفتیم سری هم به ساحل متل‌قو بزنیم.
موج‌های دریا آرام‌تر شده بودند و تصمیم گرفتیم شاتل‌بند سوار شویم. اولش که خانواده‌های دیگر را می‌دیدیم که سوار می‌شوند، خیلی هم به نظرمان هیجان‌انگیز نمی‌آمد. با خودمان فکر می‌کردیم خب، حالا مگر چه اتفاقی قرار است بیفتد؟
قبل از سوار شدن، طاهر گفت شلوارم را بالا بزنم که خیس نشود. اما دریا برای تازه‌عروس‌ودامادها برنامه‌ی دیگری داشت! 😂
شاتل را با یک تسمه به قایق بستند، جلیقه‌ی نجات پوشیدیم و حرکت کردیم. اولش قایق آرام راه افتاد. با خودم گفتم: «این همه پول دادیم که چی؟! چه پول دور ریختنی‌ای!» 😂
اما هنوز حرفم تمام نشده بود که قایق سرعت گرفت و موج‌ها از هر طرف روی سر و صورتمان ریختند. در چند لحظه کاملاً خیس شده بودیم؛ درست مثل موش‌های آب‌کشیده!
هر دو زدیم زیر خنده. قایق‌ران هم مدام سرعت را کم و زیاد می‌کرد؛ یک بار آرام می‌رفت و ما فکر می‌کردیم تمام شد، یک بار دیگر سرعت می‌گرفت و دوباره آب به سر و صورتمان می‌پاشید.
من هم در کنار خنده‌هایم، یک گوشه‌ی ذهنم نگران بودم که نکند تسمه از دست طاهر رها شود، یا خود شاتل سوراخ شود و ما وسط دریا بمانیم و غرق شویم! 😂
با این حال، همان ترس و هیجان هم بخشی از خوشی آن لحظه شده بود. آخرش فقط می‌خندیدیم و به هم می‌گفتیم: «هیجان می‌خواستی؟! بفرما، اینم هیجان با لباس خیس!» 😂
بعد از آن رفتیم سمت ماشین، لباس‌هایمان را عوض کردیم و راه افتادیم به طرف تهران.
مسیر برگشت از جاده‌ی چالوس واقعاً زیبا بود. همه‌جا سبز بود و پیچ‌وخم‌های جاده، خودش هیجان سفر را بیشتر می‌کرد. هرچه بیشتر در آن مسیر پیش می‌رفتیم، بیشتر دلم می‌خواست همان‌جا بمانم. با خودم فکر می‌کردم چقدر سخت است آدم از این همه سرسبزی و هوای خوب دل بکند و دوباره برگردد به تهران؛ شهری که قرار بود زندگی تازه‌مان را در آن بسازیم.
دلم می‌خواست می‌شد بیشتر می‌ماندیم. کاش می‌شد کمی دیگر در آن طبیعت زیبا نفس بکشیم و از آن آرامش لذت ببریم.
اما هر سفری بالاخره تمام می‌شود و آدم باید برگردد به جایی که زندگی‌اش در آن جریان دارد.
وقتی به خانه رسیدیم، من هم آستین‌هایم را بالا زدم تا به طاهر نشان بدهم که خانوم این خانه منم و اینجا کی حرف اول را می‌زند! 😂 قرار بود یک ماکارانی خوشمزه درست کنم که طاهر حتی انگشت‌هایش را هم با آن بخورد!
بالاخره ماکارانی را درست کردم و طاهر هم خورد. تشکر کرد و لبخند زد. لبخند بعد از غذا خوردنش همیشه نشانه‌ی این است که غذا خوشمزه شده؛ همان لبخندی که بدون حرف زدن می‌گوید: «چه کردی!» ❤️
و اما فردای آن روز...
من ماندم و خانه و لباس‌هایی که باید شسته می‌شدند؛ خانه‌ای که باید تمیز می‌شد و کارهایی که منتظرم بودند. انگار تازه استارت کوزت‌گری من در این خانه زده شده بود! 😂
بعد از آن همه سفر و خوش‌گذرانی، حالا وقت رسیدگی به کارهای خانه و جمع‌وجور کردن زندگی بود. باید کمکم به خانه‌مان سر و سامان می‌دادم و یاد می‌گرفتم چطور کارهای زندگی تازه‌ام را پیش ببرم.
اما عصر همان روز، زندایی با آوردن شام غافلگیرمان کرد. وسط آن همه کار و خستگی، آمدنش و شام آوردنش یک اتفاق شیرین بود؛ یک محبت کوچک که حال آدم را خوب می‌کند و به او یادآوری می‌کند هنوز کسانی هستند که به فکرش‌اند.
این‌طور شد که سفر اول من و طاهر، از سوم تا پنجم مهرماه ۱۴۰۵، به پایان رسید؛ سفری که با دلتنگی و خداحافظی شروع شد، با جاده و دریا و خنده و هیجان ادامه پیدا کرد و در نهایت به خانه‌ای ختم شد که قرار بود از آن به بعد، قصه‌ی زندگی دونفره‌مان در آن نوشته شود.
شاید آن روزها هنوز خیلی چیزها برایم ناآشنا بود. هنوز داشتم به خانه‌ی تازه، شهر تازه و زندگی تازه عادت می‌کردم. اما حالا وقتی به آن چند روز فکر می‌کنم، می‌بینم در کنار تمام دلتنگی‌ها و نگرانی‌ها، لحظه‌هایی هم بودند که زندگی را با تمام وجودم حس کردم؛ از دیدن بابا روی پله‌های حیاط گرفته تا صدای موج‌های دریا، از خنده‌های شاتل‌بند گرفته تا لبخند طاهر بعد از خوردن ماکارانی‌ام.
و شاید قشنگی شروع یک زندگی همین باشد؛ اینکه آدم با دلی پر از احساسات مختلف راه می‌افتد، چیزهایی را پشت سر می‌گذارد، چیزهای تازه‌ای را تجربه می‌کند و کمکم در میان تمام این اتفاق‌ها، خانه و زندگی خودش را پیدا می‌کند.
